"M'n eerste keer bij de kapper."

Stel je het glazen straatje voor zonder hoeren in het klein en dan kan je je al een beetje inbeelden wat voor guur straatje ik ingelopen ben op zoek naar een kapsalon. 1 kapper slaagde erin om me binnen te lokken, bleek het een vrouwevent te zijn met een laagske fond-de-teint, een halve baardstem, een paardestaartje en vrouwenkledij. Ik wist effe niet waar te kijken. Dit was ik nog niet tegengekomen en dit dan nog in het kleine Puno.

Ik vroeg enkel de gesplitste puntjes af te knippen en mijn haar te wassen. Ichuñaanse stofwolken en winderigheid bleken namelijk geen vriendjes te zijn van mijn haar en hadden mijn blonde haren een beetje geruïneerd. Ik kwam zoals in gelijkwelke kapper ter wereld met de haren 5 centimeter korter. Ik ging het nochtans laten groeien.

In Perú wassen ze je haar achteraf met een emmer lauw water (kraantjes hebben ze niet) en drogen ze je haar af met een handdoek die in mijn ogen al door elke klant van de dag afgedroogd geweest was. Ik dacht dat ik luizen ging kweken, maar gelukkig gebeurde dit niet. Je haar wordt dus eerst met een spuiterke een beetje nat gemaakt en dan geknipt met een gewone knutselschaar (ok, ik overdrijf een beetje). Ik had de chance om een travestietje te hebben, want hij heeft de artiest in zich losgelaten tijdens het knippen. Ik waande me effe bij kapper Kaprijke. Op het einde verknoeide hij het echter door mijn haar met een krulborstel te brushen. Ik voelde me effe 90 jaar. Maar na een paar dagen voelde ik me weer herboren, een kappersbeurt kan zo deugd doen, hahaha¡¡¡