op verkenning

Na een weekendje te zitten kroeten in het stadje Puno - het enige dat we daar kunnen doen wegens tijdstekort (het is namelijk 5 uurkes rijden naar Ichuña en er is maar 1 bus) is boefen, kleren laten wassen, douchen en inkopen doen - besloot ik om het volgende weekend de buurt te verkennen. 8 uurkes lang heb ik vol goede moed zitten stappen door de vallei mas abajo heen en terug natuurlijk, want in de stekkende zon leken de majesteuze bergen er onoverwinnelijk uit. Plus ik moest voor de zon zou ondergaan terug thuis zijn, want anders is het berekoud en daar was ik niet op voorbereid.
Onderweg kwam ik nieuwsgierige oude ventjes tegen die naar mijn blanke billen keken en me vroegen waar ik vandaan kwam, oude madammekes beladen met brandhout of studenten die een lange tocht naar huis voor de boeg hadden. Echt chapeau voor de mensen die die tocht elk weekend moeten doen, want aan de Andes lijkt geen einde te komen, achter elke hoek schuilt er weer een mega-rots-bergketen. Magnifico¡¡¡
Het was wel zalig om effe de beentjes te strekken en gewoon te genieten van het klateren van de rivier (wel vervuild natuurlijk met groenige drek), van de soms groene valleitjes, van de fluitende vogeltjes, ... van de natuur gewoon. Het moet hier zo anders en mooier zijn, wanneer het regenseizoen bezig is: de rivier wordt hier naar het schijnt driedubbel zo groot, er zijn minder stofferige winden, minder droog, veel groener en levendiger dus ... Ik ben alleszins benieuwd¡¡¡
Na mijn wandeltocht, was ik superstijf en gans Ichuña wist natuurlijk tot waar ik geraakt was en keken me verwonderlijk aan. Gieren is dat.