Ichuña - Yunga - Exchaje

Ondertussen heeft mijn medevrijwilligster Tina me verlaten. Een heel spijtige zaak natuurlijk, want we waren met ons getweeën de uitdaging aangegaan om 5 maanden lang les te geven in het hol van Pluto. Na 3 weken is Tina het echter opgestapt, omdat ze zich slecht voelde, omdat ze zich niet kon aanpassen aan de Ichuñaanse mentaliteit en gewoontes, omdat ze ervan overtuigd was dat wij als vrijwilligers overbodig waren, omdat ze haar vriend en haar familie heel hard miste, enzoverder. Ook al sta ik helemaal niet achter haar beslissing, ben ik van mening dat je na 3 weken zo'n oordelen niet kan vellen en kan ik niet verstaan dat iemand zo vroeg de moed opgeeft en zo negatief spreekt ... als het niet gaat, gaat het niet, niet waarst?
De leegte die Tina achterliet werd algauw ingevuld door Wim, een 23-jarige dokterstudent uit Boechout (Antwerpen). Geen negatieve impulsen meer, maar pure leute. Hij zou 2 weken blijven en lesgeven.

We besloten al snel om in het weekend een uitstapje te maken naar de warmwaterbronnen van Aquina in de buurt van Yunga (6u. stappen). Later kregen we de uitnodiging van een student Edwin om het 'feest van de maagd van de geboorte' mee te vieren in zijn dorp Exchaje. Gretig zeiden we "ja". In de heenreis zaten we achterop de moto tot aan het punt waar de weg enkel te voet begaanbaar was (richellopen dus), daarna moesten we nog een uureneenhalf stappen naar Yunga en daar konden we meerijden in een bolqueta (camion om bv. zand mee te vervoeren) samen met de band.
Het zogezegde grote dorpsfeest was natuurlijk één grote boerenfuif. Wat wil je met een dorp van maximum 100 inwoners. Ik werd netjes opgedirkt (=opgesloten) in een traditionele kleurige rok met zilverdraadjes en een bolhoed gedecoreerd met fake bloemetjes om op het feest te dansen op de muziek van een banda (fanfare) met telkens weer dezelfde gelijkhorende liedjes en om maisbier (chicha) of shotjes te drinken. Ook al werden we aangestaard en was het maisbier slecht, we hebben ons geamuseerd.

De volgende dag zijn we gaan vissen met een simpel nylondraadje en een houten bakske en den Edwin heeft een forel voor ons gevangen. Ik heb het zelve ook eens uitgeprobeerd, na twee minuten was ik het al beu omdat mijnen draad elke keer in de war geraakte en ik hem maar niet in het water kreeg.
We sliepen bij de familie van Edwin thuis en we werden opnieuw met open armen ontvangen. De eetkamer (1 tafel en 4 stoelen) werd al snel langs de kant geschoven om 2 bedden te improviseren. Alles moest wijken, zolang hun blanke gasten maar verwend werden. De mamá was al van 's morgensvroeg aan het koken om ons een degelijk ontbijt (=volledig warme maaltijd) voor te kunnen schotelen tegen 10u. 's morgens. Ze eten hier namelijk twee keer per dag warm en that's it.
Bij het afscheidnemen was de papá zelf aan het wenen. Blijkbaar is het een ganse eer om blanken te gast te hebben. De enige blanke die het dorp tot nu toe gezien had, was de padre Jef die enkele jaren terug eens een mis had ingeleid. We beloofden foto's op te sturen, ik nodigde hen uit om thee en taart te komen drinken/eten.

De terugweg deden we al stappend. 8 uur lang met ondertussen een pauzeke in de thermale baden van Aquina, een natuurlijk gevormd bad aan de koude rivier met in de rotsen kokend water, waarin je naar het schijnt een ei kan koken. Fenomenaal relaxerend, zeker als je weet dat je nog 6 uur stappen voor de boeg hebt. Ik was opnieuw doodop en uitgeput van het weekend en moest een weekje recupereren. Mietje¡¡¡