Voor mijn verjaardag besloot ik een taart te bakken voor de leerkrachten op de wekelijkse vergadering. Ik vroeg mijn ouders het recept van 'appeltaart gauwgereed' door te sturen, maakte het deeg in de bakvorm van mijn vriendin Viviane, de beste kokkin van Ichuña, en bakte de taart in mijn eigen gevaarlijke gasoven. Resultaat: lekker geslaagde Belgische appeltaart van Tante Bie, ook al had ik loemperwijze een gans flesje vanille in het deeg gekapt. De leerkrachten waren verwonderd dat ik de taart zelf gemaakt had en lieten het hen smaken. Que rico, Annelies¡¡¡ Ze hebben drie keer voor mij gezongen en ik was content & ontroerd.
Voor de leerlingen heb ik uren pannenkoeken staan bakken. Ook al trokken ze aan de buitenkant op niets, ze smaakten overheerlijk naar het thuisfront. De ene klas had zelf een feestje voorbereid en een Peruaanse versie van petitbeurrekestaart voor mij gemaakt en me een knuffelkonijn geschonken (genaamd "Inti", Quechua voor zon); de andere klas gaf opmerkingen van "amai, ik heb honger" (zo van: ewel, meiske ge zijt juust op tijd met uw pannekoekskes). Ik was effe van mijn melk en heb doodleuk Franse les verdergegeven in plaats van een feestje te bouwen.
Mijn verjaardag zelf was eigenlijk wachten op de bus omwille van een platte batterie en reizen met de bus. In Perú moet je echt veel geduld hebben. Iedereen en alles laat op zich wachten en het lijkt de mensen niet te storen. Ik moet er al mee lachen.
Verjaardagen vergelijken kan ik dus nog niet echt doen. Ik weet zelf niet of ze er zoveel belang aan hechten ... Ik ga op onderzoek ...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten