"M'n eerste keer bij de kapper."

Stel je het glazen straatje voor zonder hoeren in het klein en dan kan je je al een beetje inbeelden wat voor guur straatje ik ingelopen ben op zoek naar een kapsalon. 1 kapper slaagde erin om me binnen te lokken, bleek het een vrouwevent te zijn met een laagske fond-de-teint, een halve baardstem, een paardestaartje en vrouwenkledij. Ik wist effe niet waar te kijken. Dit was ik nog niet tegengekomen en dit dan nog in het kleine Puno.

Ik vroeg enkel de gesplitste puntjes af te knippen en mijn haar te wassen. Ichuñaanse stofwolken en winderigheid bleken namelijk geen vriendjes te zijn van mijn haar en hadden mijn blonde haren een beetje geruïneerd. Ik kwam zoals in gelijkwelke kapper ter wereld met de haren 5 centimeter korter. Ik ging het nochtans laten groeien.

In Perú wassen ze je haar achteraf met een emmer lauw water (kraantjes hebben ze niet) en drogen ze je haar af met een handdoek die in mijn ogen al door elke klant van de dag afgedroogd geweest was. Ik dacht dat ik luizen ging kweken, maar gelukkig gebeurde dit niet. Je haar wordt dus eerst met een spuiterke een beetje nat gemaakt en dan geknipt met een gewone knutselschaar (ok, ik overdrijf een beetje). Ik had de chance om een travestietje te hebben, want hij heeft de artiest in zich losgelaten tijdens het knippen. Ik waande me effe bij kapper Kaprijke. Op het einde verknoeide hij het echter door mijn haar met een krulborstel te brushen. Ik voelde me effe 90 jaar. Maar na een paar dagen voelde ik me weer herboren, een kappersbeurt kan zo deugd doen, hahaha¡¡¡

Wist je dat ...

• ze hier met plateauzolen rondlopen en dat ik gehoord heb dat de nieuwe mode in België plateauzolen zijn.
• alle dokters 1 jaar verplicht een soort van servicio op het platteland moeten doen.
• de mensen hier al van te vijven lopen te fluiten.
• met decolleté T-shirts rondlopen taboe is, maar dat de moeders zonder gène hun borsten bijna op tafel leggen bij de borstvoeding. Waar is de logica?
• de Peruanen rijst en patatten tesamen eten, lekker veel koolhydraten.
• de flessen water hier 2.5l of 650ml bevatten.
• ze bakboter hier niet kennen, omdat ze hier alles in olie bakken, zelfs de eieren en de patatten.
• de kapper 10 soles (2.5€) kost en dat mijn haren geknipt werden door een vent gekleed en geschminkt als een vrouw.
• homoseksualiteit taboe is, maar dat een Engelse toeriste een koppel jongens elkaar heeft zien aflebberen in een donker straatje.
• een huwelijk 1 jaar mentaal en religieus voorbereid moet worden als je het doopsel, de eerste en plechtige communie niet gedaan hebt, maar dat je het hier in Ichuña op 1 maand kan doen.
• de Peruanen arm zijn, maar wel allemaal een TV met satelliet hebben.
• je met het brood in Ichuña (//pistolet, ciabatta) helemaal geen meelballetjes kan maken.
• een Belgische toerist wist dat ik Belgisch was omwille van mijn brantanosletsen.
• je in Perú veel moet wachten en geduld moet hebben. Oscar, een collega, noemde het 'la espera de la espera'.
• ze in Copacabana (Bolivia) een houten ladder gebruikten om een brandende boom met emmers water (bomberos hadden ze daar niet echt) te blussen.
• ze op TV enkel 'novelas' (soaps) of vechtfilms à la Jackie Chan tonen.
• het nieuws enkel om 2u, 's nachts en om 6u. 's morgens getoond wordt.
• de Peruanen hun schotels met koud water en groene korrelzeep à la bruine zeep afwassen.
• de rivieren vervuild zijn en groen slib vertonen.
• elke natuurlijke kloof - ook al is het de ingang van een dorp- dient als vuilnisbelt.
• er een leerling van de brug gevallen was, omdat hij in zijn zatte bui dacht dat zijn vrienden hem gingen tegenhouden.
• de elektriek veel uitvalt wanneer het regent, omdat de kabels niet goed geïoleerd zijn.
• mijn huisbaas Beltrán een lach heeft die van verre te herkennen is.
• ik vrijdagmorgen meestal geen water heb, God knows why?
• de Peruanen al vanaf 3u. 's morgens naar hun 'chakra's' (velden) wandelen om daar tot te zessen te werken en dat als bijjobke. Ze zijn hier zot.

Pocacabana en zijn charmes

24u. Copacabana

Op mijn paspoort stond een gekrabbel van 60 dagen, dus ik mocht effe reizen naar Bolivia om mijn visum te verlengen. Iedereen op de toeristenbus moest een fiche invullen met de gegevens over de reden, het aantal dagen, over de plaats van het verblijf enz ... Deze werd dan aan de grens vluchtig bekeken en bestempeld in het kantoor van de douane en de politie.

Het was 2 uurkes rijden en het landschap werd er alsmaar mooier op in de richting van Bolivia. Copacabana zelf ligt net zoals Puno aan het Titicacameer, maar dan wel aan de mooie kant. Het is een pelgrimsoord vol met hippies die juwelen verkopen of je Pachamamatoestanden verkondigen. Het standbeeld van de Heilige Maagd staat overbeschermd opgesteld in een megagrote kathedraal die me doet denken aan de Taj Mahal in het klein dan weliswaar. Elk jaar wordt het beeld op 5 augustus vereerd en is het dorpje volgeladen met religieuze pelgrims en toeristen. Ze werd namelijk heilig verklaard door het Vaticaan, omdat er zoveel mirakels plaatsvonden.

Ik maakte algauw kennis met 2 Duitse meisjes uit Bonn die samenwoonden in een soort van commune-huis waar ze alles samen afbetaalden en samen kookten en lekker gezellig huiskamerden. Super om mijn Duits nog eens te kunnen oefenen en dingen uit te wisselen. Na wat geluier op het ministrandje en een megasteile beklimming om een mooi zonsondergangmoment te hebben met zicht op het reuzemeer, belandde ik op restaurant met een Duits koppel en een Duitse jongen die me bewonderden omdat ik zoveel talen sprak en die me uitvroegen over de algemene situatie in België (politie, taalkundig, geografisch). Één ervan had in het Oosten van Duitsland geleerd dat ze in België Hollands praten. Waar halen ze het? Zij vertelden op hun beurt over hun goedbetaalde vakantiejobs op boerderijen in Zwitserland. Het was plezant en gezellig.

Op de terugweg kwam ik 3 Belgen tegen. Twee meisjes uit Gent en Genk die vrijwilligerswerk gedaan hadden met vrouwen en gehandicapte kinderen. De mama's kregen workshops naaien en onderwijs, terwijl hun kinderen werden opgevangen. Op eigen houtje zijn op zoek gegaan naar een project om 6 maanden in mee te draaien. Opnieuw super om ervaringen uit te wisselen. Na gezellig gegeten te hebben en gelachen te hebben, kreeg ik zongedroogde tomaatjes en pijnboompitjes mee uit België en verdorie ik heb ervan genoten¡¡¡

Aan de grens in het terugkeren naar Perú bleek een ganse bus toeristen een stempel van augsutus gekregen te hebben i.p.v. september, dus iedereen moest 1 voor 1 terug een nieuwe stempel vragen. Hilarisch¡¡¡

Onderwijs in Perú

Er zijn 2 soorten scholen in Perú: staatsscholen en privéscholen.

In de staatsscholen worden de leerkrachten goed betaald, namelijk 1200 soles (+/- 250€), maar de accommodatie, educatieve lesmaterialen en de leerkrachten trekken op niets. Vanaf het moment ze vastbenoemd zijn, dagen ze opeens dagen niet meer op of zijn ze constant ziek (laten we ze wel niet allemaal over dezelfde kam scheren, ik praat nu over de erge gevallen waar de mensen over praten). De regering houdt zijn subsidies voor zich, ook al zaagt de directeur er al jaren naar. Het maakt niets uit.

In de privéscholen worden de leerkrachten uitgebuit, ze krijgen slechts 400 soles (+/- 100€) per maand, ook al zijn het eigenlijk naar het schijnt de betere leerkrachten. De lesmaterialen en accommodatie zijn van topkwaliteit naar Peruaanse normen, aangezien de scholen gesponsord worden. De leerkrachten werken langere uren en werken goed, aangezien ze weten dat ze snel vervangbaar zijn. De leerlingen krijgen m.a.w. goed onderwijs en betalen ervoor, maar de leerkrachten zijn de dupe.

De leerlingen betalen ongeveer 60 soles inschrijvingsgeld op staatsscholen, op pivéscholen kan dat tot 150 soles oplopen. Daarenboven betalen ze hun gewoon uniform en hun sportoutfit. De armere kinderen moeten daarom 's morgens gaan werken bijvoorbeeld babysitten, tickets verkopejn op de bus, schoenen poetsen enz ... om dan vanf 13u. tot 18u. lessen te kunnen volgen. er bestaan ook comités die voor de helft van het inschrijvingsgeld opdraaien.

Het analfabetisme is naar het schijnt 15%. Bij de meisjes ligt dit cijfer wat hoger, aangezien het gaat over jonge moeders die niet alles kunnen combineren.

Sommige leerlingen kunnen enkel zeer goed overschrijven zonder te denken, aangezien de leermethode in het Peruaanse onderwijs vooral reproductie is. De leerkrachten schrijven op het bord en de leerlingen herhalen en schrijven over wat de leerkracht zegt en neerschrijft. taalfouten worden dan ook overgenomen en terug doorgegeven. Er is echter een nieuwe generatie die de fouten van de vorige generatie probeert goed te maken en werkt met tekeningen en liedjes om de leerlingen actief te laten meewerken. Het is echter moeilijk om elke leerling te betrekken bij het klasgebeuren en individueel te begeleiden, aangezien elke klas zeker 30 tot 40 leerlingen bevat.

De nieuwe regering van Alan García (http://en.wikipedia.org/wiki/Alan_Garcia) is er één van bureaucratie. Papieren en stempels gaan over en weer, maar in praktijk is er enkel chaos. Hermana Tula, de directrice van het ISPP "AIB" (Instituto Superior Pedagógico Público "Alianza Ichuña Bélgica"), waar ik werk, beklaagt zichzelf, omdat ze veel papierwerk heeft, maar over de inhoud ervan laat ze niet veel los. Later meer nieuws hierover ...

"Somos libre ... Viva Perú ..."

Prácticas Idiomas IV - 17-21 September

De reden van mijn reis naar Puno was observatie van mijn leerlingen op stage. Ook al had ik hermana Tula, de directrice, gevraagd om in het klooster te logeren, er was blijkbaar geen plaats?¡ Dan maar een weekje hostal en veel geld uitgegeven. Leve de gastvrijheid van de Peruaanse nonnekes¡¡¡

Ik had de opdracht om 11 leerlingen in 2 verschillende scholen te observeren op een weekje tijd. Ik kreeg een ficheke mee met allerlei algemene vragen over de school zelf, bijvoorbeeld: zijn er laboratoria aanwezig (taal-, chemie-, fysica-, computer-), wat is de meest gesproken taal (Castellano, Quechua, Aimara), hoe zijn de toegangswegen (boerenwegel, geasfalteerd, richellopen), hoe zit het met het sanitair, enz... Ik wist welke leerlingen ik moest bezoeken in welke scholen, MAAR waar de scholen zich in Puno bevonden en wat het uurrooster was van de leerlingen, daar had ik het raden naar. Trek je plan, Annelies¡¡¡

N71001 Almirante Miguel Grau

Grand Admiral Miguel María Grau Seminario (b. Piura, Peru, July 27, 1834 - d. Punta Angamos, Bolivia, October 8, 1879) was a renowned Peruvian naval officer and hero of the Naval Battle of Angamos during the War of the Pacific (1879-1884). He was known as the "el Caballero de los Mares" (Spanish for "Gentleman of the Seas" for his chivalry and is held in high esteem by both colleagues and opponents).

LEUZE: "Un Grauino siempre triunfador."

Mijn eerste bezoekje aan de staatsschool was indrukwekkend. Veel gewemel van geuniformeerde blauwe smurfjes die raprap hun plekje in de rij zochten. Op de speelplaats zag ik keurige rijen van jongens en meisjes in uniform (donkerblauwe trui en knierok/lange broek, wit bloesje/hemdje en rood lintje in het haar/dasje (verwijzing naar de rood-wit-rode vlag van Perú)). In elke rij stond vooraan de klasverantwoordelijke met een witte stok en flosjkes om de medeleerlingen in 'bedwangen stil' te houden. De rijen van het Sint-Bavohumaniora verdwijnen in het niets met hetgene ik daar gezien heb.

Het is de gewoonte in Perú om elke maandag met de vlaggen te marcheren, deze te groeten en de nationale hymne te zingen. Heel patriotistisch en militaristisch allemaal. In A.M.G. kwetteren de kinderen van de lagere school elke maandag ook in de microfoon en vertellen over hetgene ze gaan doen, lezen gedichtjes voor en van deze keer was er ook een 'special act', namelijk een ienepieniewienie meisje in traditionele kledij gestoken en opgesmukt dat playbackte en danste op getsjingeltsjangel ook wel "huayno" genaamd. Ze werd vergezeld door 2 clowntjes met gedoneerde nike-pet die na elke speech schreeuwden "aplauso, compañeros". Verschrikkelijk slaapwekkend en de dag was zelf nog niet begonnen. De educatieve noot was ook niet echt te vinden.

Ik moest 3 leerlingen observeren: Danis Flora, Deysi Carola en Yesenia.

De eerste observatie was verschrikkelijk: de kinderen praatten door elkaar, ze liepen constant naar de W.C., vechtten en gaven elkaar stoempen, Engelse woorden werden verkeerd uitgesproken, het Engelse handboek stond vol fouten en de mentor kwam zelf niet met me praten en overleggen (misschien durfde ze haar mond niet opendoen en was ze zo nors, omdat ze een verschrikkelijk wansmakelijk gebit had, sorry voor de flauwe lol).

De tweede en derde observatie verliepen vlotter, mede omdat er een meer behulpzame en sociale begeleidende taalleerkracht aanwezig was. Ze legde me uit dat de kinderen basis Engels krijgen vanaf het studiejaarke (primaria) en soms zelf in het kleuterklasje (en dan nog trekt hun Engels op niets). Ze vertelde dat er nood is aan goede leerboeken en begeleiding voor de uitspraak. Overal in Perú hoor je hetzelfde zeggen, de regering schiet tekort.

Ook de onderdirecteur is een begaan man, je kan merken dat hij er alles voor zou doen om het niveau van het onderwijs in zijn school op te krikken. Ik stelde hem voor om de handboeken Engels te verbeteren op de taalfouten, hij vroeg mijn e-mailadres om verder samen te werken.

Independencia Nacional

Hier zie ik de maandag hetzelfde tafereel. Aan de schoolpoort worden de leerlingen die te laat zijn tegengehouden door een dictator van een leerkracht die de leerlingen nog eens extra controleert op de netheid en ordelijkheid van de uniformen van de leerlingen (beige legerhemdjes -en broeken en een rode das voor de jongens, blauwe uniformen opnieuw voor de meisjes met Peruaanse-vlag-lintjes in hun haren).

Er is een fanfare aanwezig die er hard op los trommelt en blaast. Enkele uitverkorene jongens en meisjes triomferen en marcheren met hun voeten bijna tegen hun neus met enkele vlaggen. Plots stopt de fanfare met spelen en roept een kereltje iets luid waarop de leerlingen zich een kwinkslag draaien naar de vlag en het volkslied beginnen te zingen. Ongelooflijk maar waar, zoiets bestaat nog.

De leerkrachten dragen allemaal een blauw maatpakske of een mooi kostuum en staan mooi gerangschikt in een rijtje en luisteren toe naar wat de directeur op zijn preekgestoelte allemaal te zeggen heeft. Hij heeft het plechtig over de waarden en normen van zijn school, namelijk solidaridad, generosidad, amistad, enz... Met al zijn lintjes lijkt hij de burgemeester zelve.

Op deze middelbare school (secundaria) moest ik 8 leerlingen observeren in de namiddag: Maritza, Sindy, Leidy Gaby, Abel, Zenón, Juan, Richard & Ruth Nury.

Ze zijn de minst goede studenten in mijn klas, maar met hun maatpakskes en hoge hakken aan, voelden ze zich dé man natuurlijk.

Het is hun eerste keer stage en sommigen brachten er niets van terecht. Wat wil je ook, als de mentor plots de klas uitloopt en voor een uurke verdwijnt. Praktijkbegeleiding noemen ze dit dan. Anderen deden het supergoed en het leek wel alsof ze al gans hun leven lesgaven. De taalfouten dan wel niet meegerekend.

De directeur had ik al een ganse week niet gezien en hij is me blijkbaar ook niet komen opzoeken. Zijn kantoor deed me denken aan de stripverhalen van Jommeke waarin een president voorkomt: het hing vol met eeruitreikingen, diploma's & trofeeën, het stond vol met dozen volgeladen met papieren en documenten en achter zijn bureau stonden er opnieuw vlaggen gedrapeerd. Wanneer ik hem de enquête voorlegde en vragen stelde, antwoordde hij in eufemistische termen. Voorbeeld 1: ook al stonk de W.C. van mijlenver, toch durfde hij beweren dat het goed in orde was. Ik ben zelf op de Franse W.C. van de kindjes geweest: het putje zat propvol, er was geen sjas, geen vuilbakken of W.C.-papier aanwezig, zelf het water werkte niet. Voorbeeld 2 : de bibliotheek was nog geen 4 meter op 2 meter en ik hoorde een leerkracht zeggen dat de boeken verouderd waren en dat er meer én nieuwe boeken moesten komen. De directeur antwoordde opnieuw met "alles in orde, er is zelfs een leeszaal aanwezig." Unbelievable¡¡¡

"M'n eerste keer ziek zijn"

In Puno, aan de Plaza de Armas, is er een leuk fairtrade cafétje met een gezellig terrasje. Ik nestelde me in het zonnetje, bestelde wat lekkers (toast met ajo en palta (look en advocado)) en las op mijn gemakske de krant. Ik dacht bij mezelf: hoe zalig, totdat ik plots mijn maag voelde panikeren. Ik stond recht, moest me vasthouden aan een stoel en het volgende dat ik me herinner is een pijnlijke knie en kwetterende Peruaanse dametjes die een welriekend kruid voor mijn neus hielden. Ik was dus flauwgevallen en voelde me barslecht. Ook al zat het cafétje vol met toeristen, je moet niet denken dat ze me kwamen helpen, ze bleven me gelijk de zoveelste toeritische attractie aangapen. Joy¡

Na heel wat gepalaver over de oorzaak van mijn onbehagen gevoel ('het zal de zon wel geweest zijn' :-O), bestelden de dametjes een taxi en ik werd gelijk een oud madammeke naar mijn hostal gebracht. Uren heb ik me 'hundeelend' gevoeld, alles eruit gekotst en een motiliumke gevraagd aan het eerste Belgische koppel dat ik in Perú tegengekomen ben, maar mijn toestand verbeterde er niet op en ik besloot de toeristische dokter te bellen.

DIAGNOSE: bacteriële infectie

VOORSCHRIFT: 4 verschillende soorten medicijnen waaronder antibiotica en een slecht zoutig drankske

BETALING: 150 soles (35 eurookes)

Vriendelijke dokter die Engels kon, behulpzame hostalbaas die me droog brood en thee kwam brengen, maar ik wil niet meer ziek zijn zonder mijn mamaatje in de buurt. :D

Kleine oproep

Dag iedereen,

Aangezien mijn leerlingen me maar blijven vragen hoe België eruit ziet en aangezien ik in al mijn haast daaraan vergeten denken ben, vroeg ik me af of jullie zin hebben om wat postkaartjes uit alle uithoeken van België naar me toe te sturen. Ik zou het de max vinden en mijn nieuwsgierige leerlingen zouden supercontent zijn. Hier is het adres:

P. Jozef Van Den Ouweland

Obispado

(para Profesora Annelies Henderickx)

Jiron Conde De Lemos 226
Apartado 93
PUNO
PERU

Als jullie zin hebben om te bellen, mag ook altijd. Je moet naar het schijnt superlang proberen om binnen te geraken. Maar als je het geduld hebt en de goesting hebt, bel maar naar de krakende lijn

0051-53.81.22.57

en vraag: "puedo hablar con la profesora Annelies de Belgica, por favor." Als ze zeggen: no esta, dan ben ik er niet.

Transport

Wist je dat ...

• in Lima heel veel nachthuisbewakers aanwezig zijn. Je kan je dan de vraag stellen of je je op je gemak moet voelen omdat die er zijn of je je onveilig moet voelen omdat die blijkbaar nodig zijn.
• er veel politieagenten in het straatbeeld te zien zijn en dat ze blazen op hun fluitje om aan te tonen dat ze in de buurt zijn.
• ze hier ongelooflijk veel autotoeteren.
• er per jaar 2 mensen doodgebliksemd worden, vooral herders in de bergen.
• de muziek altijd loeiendhard staat, alsof je het gesjingelsjangel niet al op minimumgeluid zou horen.
• hier heel weinig mensen roken en dat ik er beter een voorbeeld aan zou nemen.
• de dokters je volproppen met medicamenten als je ziek bent (4 verschillende soorten pillen en drankjes, alsof 1 antibiotica al niet genoeg zou zijn).

• de ezels hier op een vreemde melancholische manier balken en bang zijn van de geur van blanken.
• augustus de windmaand is en september het begin van het ploegseizoen.
• ik het verschil tussen vicuña, alpaca en lama nog altijd niet ken.

• Peruaanse dorpelingen een aantal gemeenschappelijke WC-kotjes hebben en elk dorp een andere kleur heeft.
• regen op dit moment echt geen regen te noemen is, maar regendruppels. Het grappige is dat de Peruanen bij wijze van spreken een schuilplaats zoeken, terwijl de Belgen erom staan te lachen.
• de nieuwe Alcalde van Ichuña belachelijk veel geld gestoken heeft in een aantal 'domme' projecten, zoals een tot nu toe ongebruikt voetbalgrasveld en een gigantische supermercado (wat met de kleine winkeltjes?).
• het deurtje van mijn keuken zo klein is dat ik er met mijn loempigheid al 1000 keer ben tegengelopen.
• Wim voor de lol zei dat ons lichaam minder weegt in het Andesgebergte, aangezien we verder verwijderd zijn van de aardkern en dat de zwaartekracht op die manier minder effect op ons heeft.
• het water in de warmwaterbronnen echt kookt en broebelt gelijk een jaccuzi, ook al ligt het 54 km van de vulkaan vandaan.
• de Peruaanse chocolade op niets trekt, maar de palta's (advocado's) daarentegen super zijn.
• ze je op straat dikwijls 'gringa' toefluisteren (vroeger was het een scheldnaam voor Amerikanen, nu een algemene term voor blanke). Ik blijf op mijn tenen getrapt als ze dat zeggen en antwoord dat ik Europeana ben.
• de rivieren in het regenseizoen 5 dubbel zo groot worden.
• er nog heel veel verschillende soorten vogeltjes aanwezig zijn.
• de vrouwelijke inheemse bevolking hun hoeden decoreren met bloemen om aan te tonen dat ze nog niet getrouwd zijn.
• er elke zondag op de plaza de armas parades plaatsvinden met alle soorten flikken, marine en leger, zelf de sluipers.

Feestje bouwen

Feliz cumpleaños

Voor mijn verjaardag besloot ik een taart te bakken voor de leerkrachten op de wekelijkse vergadering. Ik vroeg mijn ouders het recept van 'appeltaart gauwgereed' door te sturen, maakte het deeg in de bakvorm van mijn vriendin Viviane, de beste kokkin van Ichuña, en bakte de taart in mijn eigen gevaarlijke gasoven. Resultaat: lekker geslaagde Belgische appeltaart van Tante Bie, ook al had ik loemperwijze een gans flesje vanille in het deeg gekapt. De leerkrachten waren verwonderd dat ik de taart zelf gemaakt had en lieten het hen smaken. Que rico, Annelies¡¡¡ Ze hebben drie keer voor mij gezongen en ik was content & ontroerd.
Voor de leerlingen heb ik uren pannenkoeken staan bakken. Ook al trokken ze aan de buitenkant op niets, ze smaakten overheerlijk naar het thuisfront. De ene klas had zelf een feestje voorbereid en een Peruaanse versie van petitbeurrekestaart voor mij gemaakt en me een knuffelkonijn geschonken (genaamd "Inti", Quechua voor zon); de andere klas gaf opmerkingen van "amai, ik heb honger" (zo van: ewel, meiske ge zijt juust op tijd met uw pannekoekskes). Ik was effe van mijn melk en heb doodleuk Franse les verdergegeven in plaats van een feestje te bouwen.
Mijn verjaardag zelf was eigenlijk wachten op de bus omwille van een platte batterie en reizen met de bus. In Perú moet je echt veel geduld hebben. Iedereen en alles laat op zich wachten en het lijkt de mensen niet te storen. Ik moet er al mee lachen.
Verjaardagen vergelijken kan ik dus nog niet echt doen. Ik weet zelf niet of ze er zoveel belang aan hechten ... Ik ga op onderzoek ...

"t Is feest vandaag"

Dag van de student

Woensdag 12 september werd er een feest gehouden ter ere van de studenten. Niet alleen omdat het fiesta de los estudiantes was, maar ook een truc om de studenten in Ichuña te houden.
Er werden 3 alpaca's geslacht, er werd een tombola met schoenen en jassen gehouden en er werden sketchkes en speechen naarvoren gebracht. Heel educatief was het niet echt, aangezien het allemaal à l'improviste besloten was en moest gebeuren. Er werd gedanst met de buiken bloot en doorzichtige glimmende T-shirts op Shakira -padre Jef moest dan maar effe de andere kant opkijken. Wim & ik moesten op de laatste knip playbacken op Britney Spears en Robbie Williams. Het studentenpubliek ging uit de bol, wij schaamden ons (waarom durfden we niet weigeren?)
Ook al hadden de leerkrachten veel tijd en werk gestoken in het maken van spandoeken en kleurrijke posters met moraliserende spreuken, toch was het maar een verloren saaie en weinig leerrijke namiddag.
Hoe kan je nu 2 dagen op voorhand beslissen om feest te vieren om de studenten in Ichuña te doen blijven tot het weekend, zodat ze niet vroeger zouden vertrekken naar huis om op tijd te zijn voor hun stage, omdat er anders geen bussen genoeg zijn. Leve de punctualiteit, organisatie en chaos in Perú¡¡¡

¿Fiesta thermal¿

Ichuña - Yunga - Exchaje

Ondertussen heeft mijn medevrijwilligster Tina me verlaten. Een heel spijtige zaak natuurlijk, want we waren met ons getweeën de uitdaging aangegaan om 5 maanden lang les te geven in het hol van Pluto. Na 3 weken is Tina het echter opgestapt, omdat ze zich slecht voelde, omdat ze zich niet kon aanpassen aan de Ichuñaanse mentaliteit en gewoontes, omdat ze ervan overtuigd was dat wij als vrijwilligers overbodig waren, omdat ze haar vriend en haar familie heel hard miste, enzoverder. Ook al sta ik helemaal niet achter haar beslissing, ben ik van mening dat je na 3 weken zo'n oordelen niet kan vellen en kan ik niet verstaan dat iemand zo vroeg de moed opgeeft en zo negatief spreekt ... als het niet gaat, gaat het niet, niet waarst?
De leegte die Tina achterliet werd algauw ingevuld door Wim, een 23-jarige dokterstudent uit Boechout (Antwerpen). Geen negatieve impulsen meer, maar pure leute. Hij zou 2 weken blijven en lesgeven.

We besloten al snel om in het weekend een uitstapje te maken naar de warmwaterbronnen van Aquina in de buurt van Yunga (6u. stappen). Later kregen we de uitnodiging van een student Edwin om het 'feest van de maagd van de geboorte' mee te vieren in zijn dorp Exchaje. Gretig zeiden we "ja". In de heenreis zaten we achterop de moto tot aan het punt waar de weg enkel te voet begaanbaar was (richellopen dus), daarna moesten we nog een uureneenhalf stappen naar Yunga en daar konden we meerijden in een bolqueta (camion om bv. zand mee te vervoeren) samen met de band.
Het zogezegde grote dorpsfeest was natuurlijk één grote boerenfuif. Wat wil je met een dorp van maximum 100 inwoners. Ik werd netjes opgedirkt (=opgesloten) in een traditionele kleurige rok met zilverdraadjes en een bolhoed gedecoreerd met fake bloemetjes om op het feest te dansen op de muziek van een banda (fanfare) met telkens weer dezelfde gelijkhorende liedjes en om maisbier (chicha) of shotjes te drinken. Ook al werden we aangestaard en was het maisbier slecht, we hebben ons geamuseerd.

De volgende dag zijn we gaan vissen met een simpel nylondraadje en een houten bakske en den Edwin heeft een forel voor ons gevangen. Ik heb het zelve ook eens uitgeprobeerd, na twee minuten was ik het al beu omdat mijnen draad elke keer in de war geraakte en ik hem maar niet in het water kreeg.
We sliepen bij de familie van Edwin thuis en we werden opnieuw met open armen ontvangen. De eetkamer (1 tafel en 4 stoelen) werd al snel langs de kant geschoven om 2 bedden te improviseren. Alles moest wijken, zolang hun blanke gasten maar verwend werden. De mamá was al van 's morgensvroeg aan het koken om ons een degelijk ontbijt (=volledig warme maaltijd) voor te kunnen schotelen tegen 10u. 's morgens. Ze eten hier namelijk twee keer per dag warm en that's it.
Bij het afscheidnemen was de papá zelf aan het wenen. Blijkbaar is het een ganse eer om blanken te gast te hebben. De enige blanke die het dorp tot nu toe gezien had, was de padre Jef die enkele jaren terug eens een mis had ingeleid. We beloofden foto's op te sturen, ik nodigde hen uit om thee en taart te komen drinken/eten.

De terugweg deden we al stappend. 8 uur lang met ondertussen een pauzeke in de thermale baden van Aquina, een natuurlijk gevormd bad aan de koude rivier met in de rotsen kokend water, waarin je naar het schijnt een ei kan koken. Fenomenaal relaxerend, zeker als je weet dat je nog 6 uur stappen voor de boeg hebt. Ik was opnieuw doodop en uitgeput van het weekend en moest een weekje recupereren. Mietje¡¡¡

Vogeltjes