Ichuña

Omgeving

• dorp in niemandsland met ca. 1000 inwoners (als er al zoveel zijn), waarvan 450 studenten op het technisch of pedagogisch instituut






• adobe-huisjes (typische kleien baksteen in Perú) met aluminium golfplaten



• kleine winkeltjes waar ze vanalles wel of niet hebben (aan ons om uit te zoeken wat je waar kunt vinden plus de openingsuren)



• maximum 5 auto's aanwezig



• stofferige en zanderige hoofdstraat met mini-zijstraatjes



• ingesloten door reuzebergen
  
  



• klein riviertje, na regenseizoen grote rivier met moderne wandelbrug over
  
  



• prachtige sterrenhemel



• ijzigkoud 's nachts/warm en winderig overdag (wat ons niet belet om te bruinen en te genieten in het zonnetje)



• 1 bus naar Arequipa (don en ma) 10uurkes rijden



• 1 bus naar Puno (vrij en zon) 5uurkes rijden

Huisje

• klein gezellig huisje met patio



• geen warm water, sporadisch lopend water



• gevaarlijk gasvuur



• knipperstraatlicht met vonken plus kabel naar mijn kamer (brrr¡)



• kamer in lievelingskleur turquoise volgeplakt met foto's








• basic, maar in het algemeen SUPER

Project

• Franse les IV (20 lln.) en VI (12 lln.) semester (ongeveer 3-4 de middelbaar)



• 20 uurkes lesgeven



• veel opzoekings- en voorbereidingswerk, maar de zon maakt het goed



• theorie: Frans, taallabo's: Engels

verbinding Puno - Ichuña (eindbestemming)

Na 3 dagen mailtjes over en weer te sturen en ons (Tina en ik) kwaad, bezorgd en zenuwachtig te maken, omdat we verschillende versies van iedereen hoorden, eindelijk telefoon van de directrice hermana Tula Tomasa met het nieuws dat rond 15u. Lenin, een Nederlandssprekende collega ons met de 4x4 van padre Jef zou ophalen. Supercontent waren we, want na al dat ziek zijn en zwakjes voelen en niets doen, hadden we nood aan verandering. We konden toch niet blijven vegeteren in ons hostalleke?¡
Blijkt na 3u. te wachten en zelf te bellen dat de auto problemen had en dat zuster Celia ons naar het klooster ging brengen om daar nog verder te wachten. Joy¡ De auto was nu bijna 3 keer voor niets gekomen. (1x omdat Tina te ziek was om mee te reizen, 2x omdat de auto aan het verkeerde hostal stond, 3x omdat de auto kapot was) Leve de communicatie, eerst op MSN overstelpt worden door berichtjes, wanneer het aankomt op concrete beslissende afspraken wordt er afgehaakt.
In het klooster valt onze mond open, de tijd van de sobere nonnekes is voorbij, superdeluxe aanwezig: mega kabel-TV, DVD, video, microgolf, computers, GSM's, enz ... Waarom lieten ze ons daar niet overnachten?
De 3u. durende rit naar Ichuña was rampzalig en was echt wel geen weg te noemen¡ Ook al reden we met een 4x4, it was hell. Het was 's nachts dus, jammergenoeg niets gezien, maar wel gevoeld. Madre Celia vloog bij elke bult in de lucht bijna tegen het plafond. Grappig, maar soms wel angstaanjagend, maar ik ben erin geslaagd om een halfuurke te maffen in de hobbeldebobbelkar, zodat ik naburige dorpjes gemist heb. Slaapdier dat ik ben¡
Onze aankomst in Ichuña zelf dan: pikkedonker en de weg lag volledig open, omdat ze waterleidingen aan het leggen waren. Dan maar met petzl op de kop met bagage voor 10 te voet door het dorp 'en obras' en niet proberen vallen. Ge moest ons zien lopen ten elven 's avonds. Eéntje om nooit meer te vergeten.

Wist je dat ...

• ik vol elektriciteit zit en bij iedere goeiendagkus schokjes doorgeef
• mijn thermisch deken vonkjes in het donker geeft bij elke draai die ik in mijn bedje maak
• de maan hier zich anders vormt en nu de vorm heeft van een lachende smiley
• ze eerst gelijk een stukje grond afbakenen met een stenen muurtje en een krotje erop bouwen, vooraleer ze een volledig huis bouwen
• een huis 1 verdieping telt met bovenaan staal dat uitsteekt, klaar om nieuwe verdieping te bouwen. Vanaf ze weer geld hebben wordt er verdergebouwd (per generatie een verdieping naar het schijnt).
• ze enkel de voorkant van hun huis in een kleurtje steken, de achterkant blijft baksteen
• er meer taxi's rondrijden dan gewone auto's. Ik vermoed dat de mensen geen eigen auto hebben en daardoor rap de taxi nemen, vaak met een ganse familia, let's say 8 personas in een mini-taxi? Hilarisch zicht¡¡¡
• er bijna geen verkeerslichten of rijvakken zijn, waardoor iedereen kriskras door elkaar rijdt. Heel zelden is er een flik die het verkeer streng regelt.
• de straten vol staan met straatkraampjes met vanalles en nog wat om te verkopen, zelfs veters. Daardoor lijken de straten 's avonds zo leeg¡
• er straatverkopers rondlopen met fluovestjes en GSM's waarmee de mensen gewoon anderen kunnen bellen. Nieuwe versie van telefoonkotjes? GSM enkel gebruikt om gebeld te worden?
• het hier krioelt van internetcafés overal met de nieuwste MSN-versie en webcams, maar met kut-querty- toetsenborden die volledig afgesleten zijn. Iedereen gebruikt hier het internet, zelfs de flikken. Effe verschieten.
• "San Luis", een Peruaans merk van water, ook geproduceerd wordt door de Coca-Cola company. Ze zitten écht overal¡
• het moeilijk is om een typische Peruaan te beschrijven. Het is hier één en al mix van gezichten en kleurkes. Zwarte bijna niet gezien, wel veel Aziatische typkes.
• je hier je WC-papier in de vuilbak moet smijten en niet in het toilet zelf. Effe gewoon worden, maar ze zouden dat in België ook beter doen¡
• het water in tegenwijzerszin in het putje draait, wanneer je douche pakt.
• het theezakje blijft bovendrijven en maar niet zakt in je tas.

traditionele kleurendans

Taquille

2 uurkes varen later staat ons een heuse steile wandeling te wachten op het (vaste) eiland Taquille. Mijn eerste ervaring met cocabladeren om de hoogte te trotseren: lekker, maar gelijk tabak veel takjes uitspuwen, plus een slapende tong en kaak en neenee, geen hallucinaties of drugseffecten, ik bleef er gelijk normaal onder. Er hoort ook een ritueel bij om Pachamama goedgzind te houden. Twee cocabladeren worden als een V bij elkaar gehouden en in elke windrichting moet je erop blazen en daarna aan de aarde schenken. Boven aangekomen een subliem uitzicht over het eindeloze Titicacameer en de witte-eeuwige- sneeuwtoppen van de "Cordilleras". Effe rusten en genieten, want je voelt je maar heel klein op dat moment.
Op de "Plaza de Armas" was er een traditionele dans aan de gang, want er viel één of andere heilige te vereren. Allemaal hun mooiste kostuum aangetrokken met veelgekleurde verenhoeden volgens traditie en blijven dansen met af en toe een pauzeke om "cuzquia" te drinken, hét bier van Perú. De notabelen keken vanop hun tribune goedkeurend toe, zij zijn in het zwart gekleed, de vrouwen bedekt met zwarte doeken.
Leuke ervaring, effe weg van de drukbewoonde wereld.

UROS

floating islands

's Morgens in de vroegte stond een dagtrip naar de drijvende Uroseilanden en Taquille op het programma. Ik waande me effe in Australië, wanneer we met de boot tussen het riet door voeren. Enkel de krokodillen ontrbraken nog. Echt prachtig, totdat het zicht verstoord werd door een miniscuul eilandje waarop een 'blafte' van een 4 ****hotel "El Libertador" stond. Ik kon het niet laten om mijn kritiek te spuien.
Na een uurtje varen, passeren we de douane van de Uroseilanden, elke toeristische boot moest tol betalen. De eilanden zijn door de Aymara- en Quechuabewoners zelf uit 'tortora' riet gemaakt. Onvoorstelbaar mooi¡ Er zijn ongeveer 50 eilandjes en 650 bewoners. Het duurt 2 maanden om een nieuw eilandje aan te maken dat elke keer opnieuw ververst moet worden, wanneer het onderste riet rot is. Wat een karwei¡
Hoewel de bewoners eeuwenlang erin geslaagd zijn om op traditionele wijze en geïsoleerd van het stadsleven te overleven, toch konden ze niet weerstaan aan de druk van het overstelpende toerisme van de laatste 20 jaar. Zeker 30 bootjes per dag met 30 toeristen meren hier aan, de inwoners staan er echter meer dan open voor -en slim als ze zijn- profiteren ze gretig mee door het verkopen van postkaartjes aan dubbele prijs, borduurwerkjes met mythes en legendes op, speelgoedjes enz ... Er is slechts 1 eiland dat zich bewust gedistantieerd en geïsoleerd heeft van de Westerse wereld. Sterk¡ De tijden veranderen hier echter ook en meer en meer mensen laten het traditionele leven achter zich en settelen zich in de steden op zoek naar werk.
Hopelijk blijven ze bestaan ...

Puno -Pina -Puna

Puno

De 5,5u. durende busrit van Arequipa naar Puno was echt weer de moeite waard. Ook al ben je moe, je blijft je ogen uitkijken, bang om iets te missen. Massaal veel vicuñas, prachtige meertjes die uit het niets lijken op te duiken, opnieuw een uitgestrekt woestijnachtig landschap met op de achtergrond voortdurend veranderende bergen, kloven en rotsformaties in alle kleurkes. Ik kan maar niet genoeg krijgen van de Peruaanse vergezichten. Un coup de feu, vraiment¡
In de duisternis ben ik aangekomen in Puno, vlak aan het Titicacameer, het hoogste bevaarbare meer van de wereld, dat 8500km2 groot is en op een hoogte ligt van 3810m. Waw, en ik mag dit meemaken¡
De eerste ontmoeting met Puno in het daglicht is echter een teleurstelling. Puno is lelijk en vuil. De armoede is overduidelijk aanwezig: bijna geen geasfalteerde straten; een ongebruikt treinspoor knal door de stad, dat dienst doet als plasplaats (marktkramers die ongegeneerd hun broek/rok afsteken om een plasje te doen); het krioelt hier van fiets- of motorriksja's i.p.v. 1000 gele kleine taxitjes; een chaotische wirwar van straten waardoor ik meermaals mijn weg kwijt was; en 1 supermarktje à la Saco aanwezig. Alleszins een minder aangename sfeer dan in Arequipa om in te vertoeven.
Dan het veelbesproken Titicacameer: in een voormeertje enkel afval, afval en nog eens afval te bespeuren .... en iets dat lijkt op kikkerdril (pure vervuiling van Puno werd mij gezegd). Nu begrijp ik het grapje 'aan Bolivia werd Titi gegeven en aan Peru caca.' Zoals Steven over India zei: "Vuiligheid verneukt het uitzicht." En hij heeft nog gelijk ook. Jammer dat de mensen hier niet beseffen wat voor natuurpareltjes ze vlak voor hun neus liggen hebben. Ze kijken er gewoon niet naar en smijten vanalles op de grond. Het is hier m.a.w. eeuwen zoeken naar een vuilbak.
Gelukkig maakte mijn trip naar de Uros-eilanden alles weer goed ...

Arequipa: el místi en nog zoveel meer

Arequipa

Na een helse nachtelijke busrit (alle chance dat ik niets kon zien) 's morgens in de vroegte aangekomen in Arequipa, de tweede stad van Perú met 1 miljoen inwoners gelegen op 2200m aan de voet van 'El Misti', een nog actieve vulkaan, waardoor aardbevingen daar heel frequent voorkomen. Ik werd op de Plaza de Armas onmiddellijk aangesproken door een lief madammeke en kwam algauw terecht in een rustiek hostalleke waar de bejaarde mamá en papá de zaak runden. Het oud pepeke maakte huppelpasjes om me zo snel mogelijk het ontbijt -vers omeletje van de mamá- te brengen. Hilarisch gewoon¡¡¡ Ik ben er vier nachten gebleven, om te acclimatiseren en gewoon te worden aan de hoogte.
Arequipa is echt zoveel mooier als Lima: de zon schijnt er altijd genadeloos, propere stad met een duidelijk en gestructureerd grondplan (belangrijk om je weg terug te vinden), massaal veel kleine gele taxietjes, en niet te vergeten bergen die majestueus boven de stad uittorenen.

Uitzicht op de grootste zandduin ter wereld en de Nazcalineas

Nazca

Een eerste gevoel van een knagend geweten overvalt me in het buitenrijden van Lima: 10 cuadros lang één en al bergjes met krottenwijken en ikke op nen sjieken bus 'Cruz del Sur' vol toeristen aan het kijken naar Amerikaanse flutfilms met voor me een lekker ontbijtje. Met traantjes in mijn ogen probeer ik het schrijnende tafereel een plaats te geven, maar toch ... ik ga hier nog veel mee geconfronteerd worden, maar wat kan ik er zelf aan doen¿
Op de busrit naar Nazca straalt het zonnetje voor het eerst en heb ik de meest fantastische uitzichten: uitgestrekte/eindeloze woestijnachtige landschappen met hier en daar een rotsformatie in de meest bizarre vormen met op de achtergrond het Andesgebergte. Maravilloso, ik heb er namelijk nog altijd geen woorden voor¡
Twintig minuutjes rijden van het kleine, maar gezellige Nazca maak ik kennis met de Nazcalineas. Het zijn kilometerslange lijnen en dierenfiguren die zowel een geometrische als een astrologische betekenis hebben. Ook al zijn ze eeuwen geleden door de Nazca's aangebracht, toch zijn ze pas ca. 1930 ontdekt door ... jaja, Maria Reiche die alle eer mocht opstrijken. Nazca is bijgevolg belegerd door scholen, musea, winkels, enz. die de naam 'Reiche' dragen. De autoweg langs de costa, Panamericana genoemd, heeft jammergenoeg uit pure onwetendheid een paar lijntjes verwoest.

dar un paseo

Lima

Na een 24 uren durende trip, eindelijk aangekomen in Lima om 3u. 's nachts (25/07/2007). Ik had drie uur vertraging opgelopen en hoopte dat de nachtwaker van het kantoor van 11.11.11. in de wijk Miraflores op de hoogte was van mijn komst. Gelukkig maar, Victoria deed na 10 keer bellen eindelijk heel slaperig open.
Met vol goede moed wou ik de volgende middag na voldoende nachtrust in de buurt op verkenning gaan, helaas pindakaas, na het bezoekje aan de supermercado 500m verder en mijn lunch lag alles eruit en mocht ik bekomen van mijn jetlag, dan maar nog eens 14u. slapen. Een tweede aanrader: er niet direct willen invliegen¡
Lima is bedolven onder een drukkende grijze smog - la garúa- en geeft een weinig aantrekkelijke eerste indruk, ik wou dan ook snel weg, mede ook omdat er geen straaltje zon te bespeuren was. Het centrum heb ik dus niet bezocht, wel een wandelingske van 4 uurkes gemaakt richting een schattige wijk "El Barranco" dat me sterk deed denken aan een Hollywood-western-filmset.
De volgende dingen kwam ik allemaal tegen ... elk zijn gedacht, maar wat hoort er hier niet thuis?

Perú

Als je wat meer wil weten over Perú, op wikipedia staat het allemaal heel simpel uitgelegd.

http://en.wikipedia.org/wiki/Peru
http://en.wikipedia.org/wiki/Moquegua_Region

la decadencia

Brussel - Atlanta - Lima = problemas

Eerste aanrader: vlieg niet naar de V.S. zonder visum, ook al moet je niet per se daar zijn. Een waslijst aan vragen worden op je afgevuurd om uiteindelijk niet veel meer te weten te komen dan ervoor. Balen m.a.w want de deze had geen visum en werd vriendelijk verzocht om haar vliegticket te veranderen naar 15 januari i.p.v. 25 maart, je mag namelijk maar 3 maanden in Perú verblijven zonder visum en het één keer 3 maanden verlengen. U weze gewaarschuwd¡ De vorige vrijwilligsters van Broederlijk Delen hadden hier blijkbaar nooit problemen mee, omdat ze via Madrid vlogen. Had ik dat maar geweten, right¿
De reis naar Ichuña was dus effe in mineur begonnen, maar niet getreurd, Delta Airlines zit ook vol verrassingen: Arnoud (BTC-cursus/vrijwilliger Ecuador) en ik mochten in business class vliegen, aangezien de vlucht overboekt was. Prutsers, maar leuk voor ons¡ Eerste vraag die ons door een 50-jarige Amerikaanse air hostess met een overdreven southern accent gesteld werd: "Would you care for some champagne, madame?" Met als gevolg dat we ons effe niet op ons gemak voelden, maar 5 min later gretig 'ja' knikten. De meest culinaire hoogstandjes werden ons aangeboden, met 1000 verschillende knopjes konden we onze fauteuille besturen en ons lekker innestelen en natuurlijk veel ruimte aan ons voeten. Wat een luxe die we snel niet meer voorhanden zouden hebben¡ Watch this...