Kerst -en afscheidsfeestje

Drie weken op voorhand werd er gestemd wanneer de clausure van het tweede semester zou doorgaan. Iedereen stemde op donderdag 21 december, aangezien er anders te weinig leerlingen aanwezig zouden zijn door het vroeger afreizen en zo zou het geschieden. Ook werd er een voorstel gedaan door Edith en Flaviana om een soort van kerstfeestje te houden waarbij iedereen anoniem een naam moest trekken om voor die persoon een kadootje van 15 soles te kopen, iedereen moest ook 6 soles leggen voor champagne, warme chocolademelk en paneton - een megabrood met geconfijt fruit. Een week voor het einde werd er door de CONEI echter besloten om de clausure op vrijdag 22 december te doen en werd er geklaagd over het feestje of het nu echt nodig is om kadootjes te kopen, aangezien vorig jaar namelijk enkelen het kadoogedoe maar heel licht opnamen en het kadootje zogezegd vergeten waren (diegenen die echter klaagden over dit feit, waren diegenen die schuldig waren aan het niet kopen van hun kadoo het jaar ervoor). Kenmerkend voor Peruaanse vergaderingen is dat er op 1 vergadering die 3 uur lang duurt iets wordt besloten om op de volgende vergadering na urenlange discussies weer teniet gedaan te worden. Edith, Flaviana en ik waren opnieuw teleurgesteld, omdat we met dit feestje het einde van het jaar in schoonheid wouden eindigen en wat is er nu leuker dan kadootjes krijgen? In plaats van gelukkige mensen, kregen we zagende mensen te zien voor wie elke inspanning teveel was, zelf de 6 soles voor de champagne die ze liever zouden willen uitgeven aan bier onder kliekcollega's dan aan een gezellig onderonsje onder collega's. Gelukkig was hiervan niet veel te merken op het feestje zelf, waarbij iedereen zijn anonieme engel moest beschrijven en de rest moest raden. En dit gepaardgaande natuurlijk met de ene lol na de andere.

Normaalgezien zou mijn afscheidsfeestje ook doorgaan na het uitdelen van de kadootjes. Het is ook doorgegaan maar hoe ... De tutoren van primaria besloten nog geen week op voorhand - wanneer de datum al twee weken vastlag - om de promoción van primaria op dezelfde avond te leggen als mijn afscheid. Ik ging met tranen in mijn ogen reclameren, maar ik moest het allemaal niet persoonlijk opnemen, ik was zelfs met Steven uitgenodigd. Uhu ... De ganse dag had ik samen met de grootse hulp van mijn liefste slaafje Steven appel -en bananenbeignets, appeltaart, citroentaart en pannekoeken gemaakt en Steven had zelfs een halve kilo Belgische pralines meegebracht om uit te delen. 5 minuten nadat ik alles op de tafel had geëtaleerd, was alles echter opgeschrokt door het overgrote deel van mijn collega's en met hun mond vol zeiden ze "Muy rico, Annelies" en daarna ging iedereen weg om het eindfeest van primaria te gaan vieren. Ik was geschokt en enorm triestig, want wat heb ik voor hen betekend als ze zelfs geen deftig afscheid kunnen nemen en zelfs geen halfuur rustig kunnen genieten van ons laatste samenzijn. Gelukkig bleven mijn 'vrienden' achter om me te troosten met het feit dat de mensen hier nu eenmaal zo zijn en dat ik me er niets van moest aantrekken en het vooral niet zwaar moest laten doorwegen op mijn mooie ervaringen die ik in Ichuña heb opgedaan. Twee maand later begrijp ik het echter nog altijd niet en versta ik niet hoe mensen dit intercambio kunnen noemen en kunnen pleiten voor de behoefte aan verandering en interculturele uitwisseling met de vrijwilligers ...

Jeu de l'oie

Examens

Na het feest in Moquegua ging alles in een stroomversnelling, want met al dat feesten was ik natuurlijk massaal veel lesuren verloren en waren er slechts een aantal weken meer te gaan. Ik was er ook in geslaagd om me teveel op de hals te halen door het dubbele van de leerstof van het eerste trimester te geven. Er zat echter niets op dan gewoon door te werken, aangezien ik mijn silabo (soort van jaarplan) moest volgen én moest afwerken. Dat gaf veel stress, stresspuisten en stresstraantjes met zich mee, maar gelukkig kon ik me wat ontspannen met mijn nieuwe project. Ik wou namelijk als afsluiter een groot educatief Frans ganzebordspel spelen. Op google haalde ik enkele grappige cartoons af met ingevallen bruggen, traliesen, bommekes, overstromingen, enz; maakte ik een Franse uitleg voor al de valkuilen of verrassingen en maakte ik gekleurde kaartjes met Franse grammatica -en woordenschatoefeningen. Schöne, zenne! Veel tijd heb ik erin gestoken, maar het was de moeite waard, want al de leerlingen waren enthousiast. Ze wouden in het begin natuurlijk wel alleen maar smijten om te winnen, maar ze hebben toch hun best gedaan om enkele opdrachten te vervullen en dat was al genoeg voor mij. Ik had als soort van afscheid me ook bezighouden met taart en appelbeignets te maken en voor elke leerling heb ik prullekes bijeengezocht, zodat ik me effe sinterklaas kon voelen. Ik heb het spel dan maar achtergelaten in de bibliotheek in de hoop dat ze op een gezellig onderonsje samen het spel spelen om hun Frans wat te oefenen. Ik kan maar dromen, right?

Heel snel kwamen de examens in zicht, ik heb zitten zwoegen en zweten om oefeningen te vinden om de 12 examenbladeren vol te krijgen: leestekstje met multiple choice, schrijftekst, grammatica -en woordenschatoefeningen. De leerlingen keken me stomverbaasd aan wanneer ze het bundeltje in handen kregen: ZOVEEL???? Verwennen en punten cadeau geven is het laatste wat ik zou doen en daar heb ik hen ook voor gewaarschuwd vlak voor de examens. De leerlingen zijn echter heel lui en nauwelijks hebben ze gestudeerd voor de wekelijkse test Frans, nu ook voor de examens hebben ze maar weinig tijd gestoken in het blokken, het ganse weekend hebben ze het allemaal op hun gemak gedaan. A la manera Peruana! De punten waren er ook naar, ik heb met tranen in mijn ogen zitten verbeteren en het gevoel gehad dat ik voor niets de leerstof 5 maand er heb proberen instampen, dat ik voor niets met handen en voeten dingen letterlijk uitgelegd heb, dat ik voor niets tot herhalenstoe vanalles opnieuw heb uitgelegd. Fouten hebben ze gemaakt alsof ze die leerstof nog nooit gezien hadden, echt teleurstellend én pijnlijk. Er zijn er slechts twee niet door, maar ik had er meer willen buizen, niet omdat ik een gemeen iemand ben, maar gewoon om de Peruaanse mentaliteit van iedereen erdoor te laten om te keren. In de beginjaren hebben ze namelijk iedereen laten slagen, omdat ze anders de quota niet zouden halen en dat het hoger instituut zou moeten sluiten. Daarom zijn er veel leerlingen die helemaal het niveau niet halen van de klas waarin ze zitten en komt het later veel slechter voor hen uit, wanneer ze werk moeten zoeken en er niet aan geraken, omdat het niveau van hun talen ondermaats is ... en dat heb ik willen tegenhouden. Jammergenoeg hebben de leerlingen het voordeel dat het puntenprogramma elke keer opnieuw een half punt naar boven afrond, waardoor meerdere leerlingen er met de hakken over de sloot zijn doorgeraakt.

Er moet nog zoveel verbeterd worden in het Peruaanse onderwijs, maar ze zijn meer met paperassen aan het knoeien ipv er effectief iets aan aan het veranderen. Nu moeten de leerkrachten elke keer een examen afleggen en een modelklas geven als soort van sollicitatie. Wat op zich geen slechte zaak is, maar enkel de leerkrachten die de beste punten halen op het examen mogen lesgeven, wat geen eerlijk systeem is, want er kunnen perfecte leerkrachten van nature uit zitten die wat slechter gescoord hebben op het examen. Ook het CONEI-systeem gaat verandering tegen. Op het instituut zitten al de ouwe zakken - als ik het zo mag uitdrukken- samen in een soort van beslissingsraad samen met de directie. Elke afdeling heeft een vertegenwoordiger en samen beslissen ze "democratisch" of het nieuwe voorstel van de directie erdoor kan of niet. Het probleem is dat er een kliek allerlei nieuwe veranderingen tegengaat en zo de educatieve situatie laat stagneren. Maar wat kan je daar in je eentje aan doen ...

Fiesta del distrito Moquegua

466ste verjaardag van Moquegua

Op 25 november was het groot feest. Het district Moquegua vierde namelijk zijn zoveelste verjaardag en dat moest natuurlijk gevierd worden. Drie weken op voorhand werd alles in gereedheid gebracht: onder de vrouwelijk collega's werd er gediscusieerd over de kleur van de polleras (rokken) en de rest van de outfit, de leerlingen oefenden hun danspasjes en de plaatselijke fanfare speelde elke keer over and over again hetzelfde liedje. Effe om gek van te worden, zeker omdat het lijkt alsof de fanfare kloef naast uw bed staat.

De leerlingen kregen allemaal twee dagen vrijaf om de reis te overbruggen. Jammergenoeg was meer dan de helft van de leerlingen en de leerkrachten niet aanwezig en was het voor diegenen meer vakantie en profiteren dan een bijdrage leveren aan het instituut. Diegenen die er wel waren hebben echt afgezien, want in Moquegua is het namelijk broeiend heet, aangezien het een soort van oase in woestijngebied is, dichtbij de kust.

Gans Moquegua stond in rep en roer wanneer ik aankwam. De ganse route van de parade stond vol met strandstoelen, bankjes en parasollen, vol met nieuwsgierige mensen met waterflesjes en waaiertjes om af te koelen. En de ijscoman had werk genoeg ...

De eerste dag werd er gedefileerd met de vlag van het instituut. Hermana Tula vroeg natuurlijk aan mij tegen mij zin in of ik vooraan wou lopen om ons instituut te promoten. Alle mensen riepen constant "gringa" (geen kat die ooit toeristen gezien heeft), vragen om kushandjes of om te dansen. Ik voelde me langs de ene kant een toeristische attractiepop misbruikt door het instituut als propaganda, langs de andere kant voelde ik me vereerd, omdat de mensen "bravo" riepen en het echt wel chapeau vonden wat ik deed. Ik heb echter wel een paar traantjes gelaten omwille van dat paradoxaal gevoel in mij en mijn hart uitgestort bij mijn collega's. Ze wisten me echter te vertellen dat ik het als een eer moest zien dat mensen naar me riepen en dat ik de vlag mocht dragen, aangezien dat veel betekent voor de mensen van hier. Ik heb er mij maar bij neergelegd, want soms moet je nu eenmaal dingen tegen je principes in doen en water in de wijn doen om een andere cultuur tegemoet te komen.

De tweede dag was er opnieuw een parade, maar deze keer van de ene kant van het stad omhoog naar het andere uiteinde van de stad. Drie uur lang hebben de leerlingen hetzelfde dansje gedanst in de blekkende zon, hebben de pamfluiters hun lippen kapotgeblazen en heb ik samen met mijn collega's blaren op mijn voeten gekregen, omdat we constant water liepen uit te delen aan de dorstige muzikanten (eerst waren ze weer frisdrank aan het uitdelen -en soms ook wel gemixt met pisco voor de leerkrachten - totdat ik voorstelde om water uit te delen omdat frisdrank namelijk helemaal niet de dorst lest, daar hadden ze natuurlijk niet aan gedacht - adictos de gaseosas).

De derde dag again defilé totdat het je oren uitkwam. Opnieuw hetzelfde dansje, gelukkig een minder lange weg, maar deze keer om een prijs te winnen. Het technologisch instituut heeft 6000 soles gewonnen met hun negritos dans. Het is een dans dat naar het schijnt door zwarten wordt gedanst om de goden te bedanken voor het water. In mijn ogen was het maar een chaotische dans met mannen die verkleed waren als vrouwen en omgekeerd, allemaal gekleed in legeroufits en miss Belgiebanden en zwarte bandietenmaskers, maar de Peruanen vonden het echter prachtig. Hoe smaken kunnen verschillen ...

Ik heb tijdens het feestweekend een poging gedaan om het lerarenkrops dichter bij elkaar te brengen door voor te stellen om samen te gaan eten om in schoonheid af te sluiten. Het resultaat was dat iedereen het een prachtig idee vond, maar dat ik slechts met twee ben gaan eten, omdat de rest ofwel hun taak moesten doen en de leerlingen moesten surveilleren ofwel het interessanter vonden om met hun eigen kliek te gaan eten. Heel herkenbaar, maar oh zo irritant. Een lerarenteam met niets van sfeer enkel in de kliek van de oudere generatie leegzakken en de niewe generatie die tenminste hun verantwoordelijkheden opnamen. Nice to know dat sommigen hun peer zitten af te draaien en niets van de stad gezien hebben en anderen die in Moquegua zelf wonen of die het lievelingetje zijn van de onderdirecteur hun eigen goesting doen, hun verantwoordelijkheden niet opnemen en lekker leeg op hun gat vakantie pakken. Pero eso es la vida, no?