Er zijn 2 soorten scholen in Perú: staatsscholen en privéscholen.
In de staatsscholen worden de leerkrachten goed betaald, namelijk 1200 soles (+/- 250€), maar de accommodatie, educatieve lesmaterialen en de leerkrachten trekken op niets. Vanaf het moment ze vastbenoemd zijn, dagen ze opeens dagen niet meer op of zijn ze constant ziek (laten we ze wel niet allemaal over dezelfde kam scheren, ik praat nu over de erge gevallen waar de mensen over praten). De regering houdt zijn subsidies voor zich, ook al zaagt de directeur er al jaren naar. Het maakt niets uit.
In de privéscholen worden de leerkrachten uitgebuit, ze krijgen slechts 400 soles (+/- 100€) per maand, ook al zijn het eigenlijk naar het schijnt de betere leerkrachten. De lesmaterialen en accommodatie zijn van topkwaliteit naar Peruaanse normen, aangezien de scholen gesponsord worden. De leerkrachten werken langere uren en werken goed, aangezien ze weten dat ze snel vervangbaar zijn. De leerlingen krijgen m.a.w. goed onderwijs en betalen ervoor, maar de leerkrachten zijn de dupe.
De leerlingen betalen ongeveer 60 soles inschrijvingsgeld op staatsscholen, op pivéscholen kan dat tot 150 soles oplopen. Daarenboven betalen ze hun gewoon uniform en hun sportoutfit. De armere kinderen moeten daarom 's morgens gaan werken bijvoorbeeld babysitten, tickets verkopejn op de bus, schoenen poetsen enz ... om dan vanf 13u. tot 18u. lessen te kunnen volgen. er bestaan ook comités die voor de helft van het inschrijvingsgeld opdraaien.
Het analfabetisme is naar het schijnt 15%. Bij de meisjes ligt dit cijfer wat hoger, aangezien het gaat over jonge moeders die niet alles kunnen combineren.
Sommige leerlingen kunnen enkel zeer goed overschrijven zonder te denken, aangezien de leermethode in het Peruaanse onderwijs vooral reproductie is. De leerkrachten schrijven op het bord en de leerlingen herhalen en schrijven over wat de leerkracht zegt en neerschrijft. taalfouten worden dan ook overgenomen en terug doorgegeven. Er is echter een nieuwe generatie die de fouten van de vorige generatie probeert goed te maken en werkt met tekeningen en liedjes om de leerlingen actief te laten meewerken. Het is echter moeilijk om elke leerling te betrekken bij het klasgebeuren en individueel te begeleiden, aangezien elke klas zeker 30 tot 40 leerlingen bevat.
De nieuwe regering van Alan García (http://en.wikipedia.org/wiki/Alan_Garcia) is er één van bureaucratie. Papieren en stempels gaan over en weer, maar in praktijk is er enkel chaos. Hermana Tula, de directrice van het ISPP "AIB" (Instituto Superior Pedagógico Público "Alianza Ichuña Bélgica"), waar ik werk, beklaagt zichzelf, omdat ze veel papierwerk heeft, maar over de inhoud ervan laat ze niet veel los. Later meer nieuws hierover ...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten