Kerst -en afscheidsfeestje

Drie weken op voorhand werd er gestemd wanneer de clausure van het tweede semester zou doorgaan. Iedereen stemde op donderdag 21 december, aangezien er anders te weinig leerlingen aanwezig zouden zijn door het vroeger afreizen en zo zou het geschieden. Ook werd er een voorstel gedaan door Edith en Flaviana om een soort van kerstfeestje te houden waarbij iedereen anoniem een naam moest trekken om voor die persoon een kadootje van 15 soles te kopen, iedereen moest ook 6 soles leggen voor champagne, warme chocolademelk en paneton - een megabrood met geconfijt fruit. Een week voor het einde werd er door de CONEI echter besloten om de clausure op vrijdag 22 december te doen en werd er geklaagd over het feestje of het nu echt nodig is om kadootjes te kopen, aangezien vorig jaar namelijk enkelen het kadoogedoe maar heel licht opnamen en het kadootje zogezegd vergeten waren (diegenen die echter klaagden over dit feit, waren diegenen die schuldig waren aan het niet kopen van hun kadoo het jaar ervoor). Kenmerkend voor Peruaanse vergaderingen is dat er op 1 vergadering die 3 uur lang duurt iets wordt besloten om op de volgende vergadering na urenlange discussies weer teniet gedaan te worden. Edith, Flaviana en ik waren opnieuw teleurgesteld, omdat we met dit feestje het einde van het jaar in schoonheid wouden eindigen en wat is er nu leuker dan kadootjes krijgen? In plaats van gelukkige mensen, kregen we zagende mensen te zien voor wie elke inspanning teveel was, zelf de 6 soles voor de champagne die ze liever zouden willen uitgeven aan bier onder kliekcollega's dan aan een gezellig onderonsje onder collega's. Gelukkig was hiervan niet veel te merken op het feestje zelf, waarbij iedereen zijn anonieme engel moest beschrijven en de rest moest raden. En dit gepaardgaande natuurlijk met de ene lol na de andere.

Normaalgezien zou mijn afscheidsfeestje ook doorgaan na het uitdelen van de kadootjes. Het is ook doorgegaan maar hoe ... De tutoren van primaria besloten nog geen week op voorhand - wanneer de datum al twee weken vastlag - om de promoción van primaria op dezelfde avond te leggen als mijn afscheid. Ik ging met tranen in mijn ogen reclameren, maar ik moest het allemaal niet persoonlijk opnemen, ik was zelfs met Steven uitgenodigd. Uhu ... De ganse dag had ik samen met de grootse hulp van mijn liefste slaafje Steven appel -en bananenbeignets, appeltaart, citroentaart en pannekoeken gemaakt en Steven had zelfs een halve kilo Belgische pralines meegebracht om uit te delen. 5 minuten nadat ik alles op de tafel had geëtaleerd, was alles echter opgeschrokt door het overgrote deel van mijn collega's en met hun mond vol zeiden ze "Muy rico, Annelies" en daarna ging iedereen weg om het eindfeest van primaria te gaan vieren. Ik was geschokt en enorm triestig, want wat heb ik voor hen betekend als ze zelfs geen deftig afscheid kunnen nemen en zelfs geen halfuur rustig kunnen genieten van ons laatste samenzijn. Gelukkig bleven mijn 'vrienden' achter om me te troosten met het feit dat de mensen hier nu eenmaal zo zijn en dat ik me er niets van moest aantrekken en het vooral niet zwaar moest laten doorwegen op mijn mooie ervaringen die ik in Ichuña heb opgedaan. Twee maand later begrijp ik het echter nog altijd niet en versta ik niet hoe mensen dit intercambio kunnen noemen en kunnen pleiten voor de behoefte aan verandering en interculturele uitwisseling met de vrijwilligers ...

Jeu de l'oie

Examens

Na het feest in Moquegua ging alles in een stroomversnelling, want met al dat feesten was ik natuurlijk massaal veel lesuren verloren en waren er slechts een aantal weken meer te gaan. Ik was er ook in geslaagd om me teveel op de hals te halen door het dubbele van de leerstof van het eerste trimester te geven. Er zat echter niets op dan gewoon door te werken, aangezien ik mijn silabo (soort van jaarplan) moest volgen én moest afwerken. Dat gaf veel stress, stresspuisten en stresstraantjes met zich mee, maar gelukkig kon ik me wat ontspannen met mijn nieuwe project. Ik wou namelijk als afsluiter een groot educatief Frans ganzebordspel spelen. Op google haalde ik enkele grappige cartoons af met ingevallen bruggen, traliesen, bommekes, overstromingen, enz; maakte ik een Franse uitleg voor al de valkuilen of verrassingen en maakte ik gekleurde kaartjes met Franse grammatica -en woordenschatoefeningen. Schöne, zenne! Veel tijd heb ik erin gestoken, maar het was de moeite waard, want al de leerlingen waren enthousiast. Ze wouden in het begin natuurlijk wel alleen maar smijten om te winnen, maar ze hebben toch hun best gedaan om enkele opdrachten te vervullen en dat was al genoeg voor mij. Ik had als soort van afscheid me ook bezighouden met taart en appelbeignets te maken en voor elke leerling heb ik prullekes bijeengezocht, zodat ik me effe sinterklaas kon voelen. Ik heb het spel dan maar achtergelaten in de bibliotheek in de hoop dat ze op een gezellig onderonsje samen het spel spelen om hun Frans wat te oefenen. Ik kan maar dromen, right?

Heel snel kwamen de examens in zicht, ik heb zitten zwoegen en zweten om oefeningen te vinden om de 12 examenbladeren vol te krijgen: leestekstje met multiple choice, schrijftekst, grammatica -en woordenschatoefeningen. De leerlingen keken me stomverbaasd aan wanneer ze het bundeltje in handen kregen: ZOVEEL???? Verwennen en punten cadeau geven is het laatste wat ik zou doen en daar heb ik hen ook voor gewaarschuwd vlak voor de examens. De leerlingen zijn echter heel lui en nauwelijks hebben ze gestudeerd voor de wekelijkse test Frans, nu ook voor de examens hebben ze maar weinig tijd gestoken in het blokken, het ganse weekend hebben ze het allemaal op hun gemak gedaan. A la manera Peruana! De punten waren er ook naar, ik heb met tranen in mijn ogen zitten verbeteren en het gevoel gehad dat ik voor niets de leerstof 5 maand er heb proberen instampen, dat ik voor niets met handen en voeten dingen letterlijk uitgelegd heb, dat ik voor niets tot herhalenstoe vanalles opnieuw heb uitgelegd. Fouten hebben ze gemaakt alsof ze die leerstof nog nooit gezien hadden, echt teleurstellend én pijnlijk. Er zijn er slechts twee niet door, maar ik had er meer willen buizen, niet omdat ik een gemeen iemand ben, maar gewoon om de Peruaanse mentaliteit van iedereen erdoor te laten om te keren. In de beginjaren hebben ze namelijk iedereen laten slagen, omdat ze anders de quota niet zouden halen en dat het hoger instituut zou moeten sluiten. Daarom zijn er veel leerlingen die helemaal het niveau niet halen van de klas waarin ze zitten en komt het later veel slechter voor hen uit, wanneer ze werk moeten zoeken en er niet aan geraken, omdat het niveau van hun talen ondermaats is ... en dat heb ik willen tegenhouden. Jammergenoeg hebben de leerlingen het voordeel dat het puntenprogramma elke keer opnieuw een half punt naar boven afrond, waardoor meerdere leerlingen er met de hakken over de sloot zijn doorgeraakt.

Er moet nog zoveel verbeterd worden in het Peruaanse onderwijs, maar ze zijn meer met paperassen aan het knoeien ipv er effectief iets aan aan het veranderen. Nu moeten de leerkrachten elke keer een examen afleggen en een modelklas geven als soort van sollicitatie. Wat op zich geen slechte zaak is, maar enkel de leerkrachten die de beste punten halen op het examen mogen lesgeven, wat geen eerlijk systeem is, want er kunnen perfecte leerkrachten van nature uit zitten die wat slechter gescoord hebben op het examen. Ook het CONEI-systeem gaat verandering tegen. Op het instituut zitten al de ouwe zakken - als ik het zo mag uitdrukken- samen in een soort van beslissingsraad samen met de directie. Elke afdeling heeft een vertegenwoordiger en samen beslissen ze "democratisch" of het nieuwe voorstel van de directie erdoor kan of niet. Het probleem is dat er een kliek allerlei nieuwe veranderingen tegengaat en zo de educatieve situatie laat stagneren. Maar wat kan je daar in je eentje aan doen ...

Fiesta del distrito Moquegua

466ste verjaardag van Moquegua

Op 25 november was het groot feest. Het district Moquegua vierde namelijk zijn zoveelste verjaardag en dat moest natuurlijk gevierd worden. Drie weken op voorhand werd alles in gereedheid gebracht: onder de vrouwelijk collega's werd er gediscusieerd over de kleur van de polleras (rokken) en de rest van de outfit, de leerlingen oefenden hun danspasjes en de plaatselijke fanfare speelde elke keer over and over again hetzelfde liedje. Effe om gek van te worden, zeker omdat het lijkt alsof de fanfare kloef naast uw bed staat.

De leerlingen kregen allemaal twee dagen vrijaf om de reis te overbruggen. Jammergenoeg was meer dan de helft van de leerlingen en de leerkrachten niet aanwezig en was het voor diegenen meer vakantie en profiteren dan een bijdrage leveren aan het instituut. Diegenen die er wel waren hebben echt afgezien, want in Moquegua is het namelijk broeiend heet, aangezien het een soort van oase in woestijngebied is, dichtbij de kust.

Gans Moquegua stond in rep en roer wanneer ik aankwam. De ganse route van de parade stond vol met strandstoelen, bankjes en parasollen, vol met nieuwsgierige mensen met waterflesjes en waaiertjes om af te koelen. En de ijscoman had werk genoeg ...

De eerste dag werd er gedefileerd met de vlag van het instituut. Hermana Tula vroeg natuurlijk aan mij tegen mij zin in of ik vooraan wou lopen om ons instituut te promoten. Alle mensen riepen constant "gringa" (geen kat die ooit toeristen gezien heeft), vragen om kushandjes of om te dansen. Ik voelde me langs de ene kant een toeristische attractiepop misbruikt door het instituut als propaganda, langs de andere kant voelde ik me vereerd, omdat de mensen "bravo" riepen en het echt wel chapeau vonden wat ik deed. Ik heb echter wel een paar traantjes gelaten omwille van dat paradoxaal gevoel in mij en mijn hart uitgestort bij mijn collega's. Ze wisten me echter te vertellen dat ik het als een eer moest zien dat mensen naar me riepen en dat ik de vlag mocht dragen, aangezien dat veel betekent voor de mensen van hier. Ik heb er mij maar bij neergelegd, want soms moet je nu eenmaal dingen tegen je principes in doen en water in de wijn doen om een andere cultuur tegemoet te komen.

De tweede dag was er opnieuw een parade, maar deze keer van de ene kant van het stad omhoog naar het andere uiteinde van de stad. Drie uur lang hebben de leerlingen hetzelfde dansje gedanst in de blekkende zon, hebben de pamfluiters hun lippen kapotgeblazen en heb ik samen met mijn collega's blaren op mijn voeten gekregen, omdat we constant water liepen uit te delen aan de dorstige muzikanten (eerst waren ze weer frisdrank aan het uitdelen -en soms ook wel gemixt met pisco voor de leerkrachten - totdat ik voorstelde om water uit te delen omdat frisdrank namelijk helemaal niet de dorst lest, daar hadden ze natuurlijk niet aan gedacht - adictos de gaseosas).

De derde dag again defilé totdat het je oren uitkwam. Opnieuw hetzelfde dansje, gelukkig een minder lange weg, maar deze keer om een prijs te winnen. Het technologisch instituut heeft 6000 soles gewonnen met hun negritos dans. Het is een dans dat naar het schijnt door zwarten wordt gedanst om de goden te bedanken voor het water. In mijn ogen was het maar een chaotische dans met mannen die verkleed waren als vrouwen en omgekeerd, allemaal gekleed in legeroufits en miss Belgiebanden en zwarte bandietenmaskers, maar de Peruanen vonden het echter prachtig. Hoe smaken kunnen verschillen ...

Ik heb tijdens het feestweekend een poging gedaan om het lerarenkrops dichter bij elkaar te brengen door voor te stellen om samen te gaan eten om in schoonheid af te sluiten. Het resultaat was dat iedereen het een prachtig idee vond, maar dat ik slechts met twee ben gaan eten, omdat de rest ofwel hun taak moesten doen en de leerlingen moesten surveilleren ofwel het interessanter vonden om met hun eigen kliek te gaan eten. Heel herkenbaar, maar oh zo irritant. Een lerarenteam met niets van sfeer enkel in de kliek van de oudere generatie leegzakken en de niewe generatie die tenminste hun verantwoordelijkheden opnamen. Nice to know dat sommigen hun peer zitten af te draaien en niets van de stad gezien hebben en anderen die in Moquegua zelf wonen of die het lievelingetje zijn van de onderdirecteur hun eigen goesting doen, hun verantwoordelijkheden niet opnemen en lekker leeg op hun gat vakantie pakken. Pero eso es la vida, no?

Wist-je-dat

• de Peruanen veel frisdrank drinken en sneukelen. Het madammeke van de kiosk verdient hier veel aan de studenten. En dan zeggen de studenten dat ze geen geld over hebben, hoe zou dat komen?
• er stoeme fancy-catalogus-boekjes bestaan waarin juwelen, schminktips en parfums worden aangeprezen. Papierverspilling voor mij, volledig in trek bij zowel de vrouwen (damas) als mannen (varones).
• het Peruaans een eigen woordenschat heeft verschillend van het Castellano. Daar gaat mijn Spaanse-avondles-woordenschat.
• voetbal van uiterst belang is zowel voor mannen als vrouwen. Alles moet ervoor wijken.
• de nonnen hypocriet zijn. Ik heb een non tijdens een Franse toets moeten betrappen op spieken. Eén keer heb ik het luidop durven zeggen, de andere keren durfde ik niet meer.
• nonnen hier leren jackers en hoge hakken dragen.
• sommigen heel ijdel zijn, zodat ze zelf met spiegel en kam in mijn les zitten. Hallooooo????
• sommigen geen manieren hebben, ééntje is erin geslaagd om enkel haar punten te komen vragen, wanneer ik ziek in bed lag.
• dinsdag den dertiende, donderdag de negende en zondag de zevende en de vijftiende ongeluksdagen zijn. Veel kans om ongeluk te lopen, niet?
• de kerkklok een ander ritme voert, wanneer er iemand gestorven is, redelijk akelig. Ze hebben me ook wijsgemaakt dat wanneeer een ezel oorverdovend balkt dat een teken is dat er iemand gaat sterven, maar de ezels balken hier om de 5 botten, dus geene waar.
• ik voor de tweede keer ziek ben geweest.
• tussen Arequipa en Puno een groot gat in de ozonlaag zit. Juust waar ik zit. Joy!
• wanneer je een film bekijkt, je 5 minuten kan genieten, vooraleer je gestoord wordt door de reclames die evenlang duren. Irritant gewoon.
• het regenseizoen begonnen is, wat wil zeggen dat 's middags de wolken worden leeggegoten.
• onze haan binnengdrongen is in onze keuken en in ons eten gepikt heeft.
• de Peruanen op restaurant hun overschotjes in een plastieken zakje mee naar huis nemen.
• je een heel lange rij moet aanschuiven bij de bank tot buiten, want de Peruanen moeten al hun rekeningen bij de bank betalen (elektriek, water, ...) en ze wantrouwen de bankkaart nog een beetje.
• ze kippen en schapen vastgebonden vervoeren in de koffer van de bussen. Ocharme, de beestjes!!!
• de Peruanen geloven dat rood de bliksem aantrekt en ook dat je meer kans loopt om geraakt te worden door de bliksem als er een hond naast je loopt.

Noticias en general

Na een tijdje verleer je het om elke nieuwe gelegenheid kritisch te bekijken of te zien als iets verschillend van je eigen cultuur. Vandaar dat het ook zolang duurt, vooraleer ik weer iest schrijf. Mijn leventje hier is nu geworden gelijk thuis. Het gaat zijn gangetje, elke week opnieuw hetzelfde: vergaderingen, voorbereiden, lesgeven, wassen, plassen, enz ... Mijn dagen zijn zo gevuld dat ik niet veel tijd over heb voor mezelf. Ik heb mijn taken en ik moet mijn tijd zo goed mogelijk indelen of ik kom tijd tekort. Je kan wel zeggen dat het je opslorpt, net zoals het onderwijs in België je opslorpt, met als enige verschil dat je in België ne keer goed kan gaan dansen of op café kan gaan met je vriendinnen om stoom af te blazen en dat er hier niets te beleven valt.

Het niveau van de leerlingen is hier echt laag en de leerlingen zijn nog te jong om de verantwoordelijkheden van een hogere studie op te nemen. Ze zijn 16/17 jaar wanneer ze beginnen. Met als gevolg dat ze mijn analytische lesmethode (zelf denken an analyseren) en het hoge tempo niet aankunnen. Het ontbreekt hen volledig aan discipline om te leren en een leermethode zelf. Volgens mij, zijn de leerlingen ook verwend geweest door de vrijwilligers die alles op een gouden plateautje hebben aangebracht, wanneer ik van principe ben dat ze inspanningen moeten doen om iets te bekomen. De leerlingen moeten beseffen dat ze na 5 jaar zelf leerkracht zijn en het op hun eentje moeten doen zonder 'mama' die hun handje vasthoudt. Ze realiseren niet allemaal dat ze zelf buiten de lesuren moeten herhalen en oefenen en zichzelf bijwerken. Sommigen zijn echt lui, ze letten niet op en de leerstof gaat het ene oor in, het andere er weer uit. En ook al leg je de leerstof vlak voor de toets nog eens uit, ze slagen er altijd in om iemand anders de schuld te geven van hun lage cijfer. Problemen heb ik dus al gehad met mijn leerlingen. Vanaf het moment dat je je stem verheft, zijn de leerlingen geïntimideerd en wentelen zich in een slachtofferrol, terwijl je dit gewoon doet om te benadrukken dat iets belangrijks is. Gemakkelijk is het niet, maar na een lange klasdiscussie beginnen ze langzamerhand en stap voor stap te verbeteren en mijn harde hand te appreciëren. Zoveel kan je niet op je eentje veranderen, zeker wanneer de oorzaak zo diep in het onderwijssysteem van Perú geworteld zit.

Er heerst in het algemeen een soort van laksheid. Ook al zegt de nonnedirectrice dat de leerlingen op de eerste plaats komen, toch slaagt ze erin om non-educatieve beslissingen te nemen ten nadele van de leerlingen. Het gaat hem vooral over improvisatorische meldingen tijdens de lesuren of dagen die opeens vrijaf gegeven worden of ingepalmd worden om de rechten van de leerlingen bekend te maken (en dit op het einde van het jaar), waardoor de leerlingen ettelijke lesuren verliezen.

Er is ook geen duidelijke overeenkomst tussen het technologisch en pedagogisch instituut. De leerlingen mogen bij ons niet te laat komen, want de poort wordt gesloten, maar wat voor nut heeft het als het technologisch instituut zijn poorten openlaat, waardoor de leerlingen stiekem toch op tijd kunnen binnenglippen. Er mag niet gedronken worden bij ons, maar leerkrachten van het technologisch instituut nodigen leerlingen uit om mee te drinken. En hier wordt veel te laks op gereageerd. Leerkrachten moeten toch het voorbeeld geven niet?

De leerkrachten komen ook te laat of dagen niet, maar omdat de directrice zonodig of onnodig op vergaderingen in andere steden aanwezig moet of wil zijn en omdat ze geen charisma van een directrice heeft, wordt dit allemaal getolereerd en afgedaan met de smoes: "zo zijn de Peruanen".

AANVULLEN