Na 3 dagen mailtjes over en weer te sturen en ons (Tina en ik) kwaad, bezorgd en zenuwachtig te maken, omdat we verschillende versies van iedereen hoorden, eindelijk telefoon van de directrice hermana Tula Tomasa met het nieuws dat rond 15u. Lenin, een Nederlandssprekende collega ons met de 4x4 van padre Jef zou ophalen. Supercontent waren we, want na al dat ziek zijn en zwakjes voelen en niets doen, hadden we nood aan verandering. We konden toch niet blijven vegeteren in ons hostalleke?¡Blijkt na 3u. te wachten en zelf te bellen dat de auto problemen had en dat zuster Celia ons naar het klooster ging brengen om daar nog verder te wachten. Joy¡ De auto was nu bijna 3 keer voor niets gekomen. (1x omdat Tina te ziek was om mee te reizen, 2x omdat de auto aan het verkeerde hostal stond, 3x omdat de auto kapot was) Leve de communicatie, eerst op MSN overstelpt worden door berichtjes, wanneer het aankomt op concrete beslissende afspraken wordt er afgehaakt.
In het klooster valt onze mond open, de tijd van de sobere nonnekes is voorbij, superdeluxe aanwezig: mega kabel-TV, DVD, video, microgolf, computers, GSM's, enz ... Waarom lieten ze ons daar niet overnachten?
De 3u. durende rit naar Ichuña was rampzalig en was echt wel geen weg te noemen¡ Ook al reden we met een 4x4, it was hell. Het was 's nachts dus, jammergenoeg niets gezien, maar wel gevoeld. Madre Celia vloog bij elke bult in de lucht bijna tegen het plafond. Grappig, maar soms wel angstaanjagend, maar ik ben erin geslaagd om een halfuurke te maffen in de hobbeldebobbelkar, zodat ik naburige dorpjes gemist heb. Slaapdier dat ik ben¡
Onze aankomst in Ichuña zelf dan: pikkedonker en de weg lag volledig open, omdat ze waterleidingen aan het leggen waren. Dan maar met petzl op de kop met bagage voor 10 te voet door het dorp 'en obras' en niet proberen vallen. Ge moest ons zien lopen ten elven 's avonds. Eéntje om nooit meer te vergeten.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten