Nazca

Een eerste gevoel van een knagend geweten overvalt me in het buitenrijden van Lima: 10 cuadros lang één en al bergjes met krottenwijken en ikke op nen sjieken bus 'Cruz del Sur' vol toeristen aan het kijken naar Amerikaanse flutfilms met voor me een lekker ontbijtje. Met traantjes in mijn ogen probeer ik het schrijnende tafereel een plaats te geven, maar toch ... ik ga hier nog veel mee geconfronteerd worden, maar wat kan ik er zelf aan doen¿
Op de busrit naar Nazca straalt het zonnetje voor het eerst en heb ik de meest fantastische uitzichten: uitgestrekte/eindeloze woestijnachtige landschappen met hier en daar een rotsformatie in de meest bizarre vormen met op de achtergrond het Andesgebergte. Maravilloso, ik heb er namelijk nog altijd geen woorden voor¡
Twintig minuutjes rijden van het kleine, maar gezellige Nazca maak ik kennis met de Nazcalineas. Het zijn kilometerslange lijnen en dierenfiguren die zowel een geometrische als een astrologische betekenis hebben. Ook al zijn ze eeuwen geleden door de Nazca's aangebracht, toch zijn ze pas ca. 1930 ontdekt door ... jaja, Maria Reiche die alle eer mocht opstrijken. Nazca is bijgevolg belegerd door scholen, musea, winkels, enz. die de naam 'Reiche' dragen. De autoweg langs de costa, Panamericana genoemd, heeft jammergenoeg uit pure onwetendheid een paar lijntjes verwoest.