Aangezien mijn verjaardagspakket nog altijd niet is aangekomen en aangezien een vriendin van mijn oma van de 'Zilveren Passer' in Perú een groep moest gidsen, besloten mijn ouders een beetje uit medelijden een pakketje mee te geven. Afspraken werden gemaakt, alles werd geregeld. Ik kon het persoonlijk niet afhalen, want er waren censos, dus ik had op voorhand een briefje geschreven met de nodige uitleg en afgegeven aan de receptioniste van het hotel. De zus van een collega van mij ging het afhalen. Nadat ze een aantal keer naar het hotel was gegaan en met lege handen was teruggekomen, ging ik na 3 weken zelf eens kijken. Na veel gezaag en beschrijvingen, bleek dat het pakje er al 3 weken lag. De kiekens hadden niet verder gekeken dan hun neus lang was: ze hadden Jef Van den Ouweland gezien, maar mijn naam vlak eronder genegeerd blijkbaar. En ik maar wachten, het wordt hier een gewoonte.
vrijdag 16 november 2007
Pisco sour - avondje
Om wat meer leven en sfeer in de keet te brengen, besloot ik mijn collega's Oscar & Jenny, María & Edith uit te nodigen voor een etentje. Mijn keukentje kan net 5 mensen aan.
Ik had rode pesto gekregen van Tina voor mijn verjaardag en ik had courgettes en aubergines gekocht, alles ready voor een Italiaans feestmaal. Zoals alle Peruanen, konden ze het niet laten om weer veel te veel zout over het eten te strooien. Die fretten zout hier, jakkie!!!
Op zo'n avond mocht er natuurlijk geen pisco sour, mijn lievelingscocktail, ontbreken. Ik had gevraagd om limoenen en eieren mee te brengen, ik zorgde voor de pisco (dit concept begrijpen ze blijkbaar echt niet: ik zorg voor eten, jullie voor drank; elk doet duitje in de zak). Jenny & Oscar, een vers koppeltje tussen de collega's, waren aan het bekvechten over hoe ze het nu juist moesten maken, terwijl Oscar me gegarandeerd had dat hij het wist. En dat ging zo maar een halfuur aan een stuk door.
Enfin, het werd een geslaagd avondje met María die na 3 glaasjes al goed beschonken was.
Waar ik nog altijd niet aan uit ben: ik blijf hier maar uitnodigen om taarten/pannekoeken te bakken of te komen eten of ik schenk mijn overschot van eten weg, maar geen kat die mij al eens uitgenodigd heeft. De gastvrijheid is hier bijna onbestaande, ofwel ligt het aan mij. Who knows?!
Virus-internet-PC's
Wieoewieoeh: het alarm van de virusdetector. Ik was blij dat Alfredo eindelijk al de virussen van mijn USB-stick kon verwijderen. Ik had natuurlijk veel te rap victorie gekraaid, want de detector had namelijk niet alleen de virussen, maar ook al mijn bestanden eraf gemaaid. 3 maand zwoegen en zweten in 3 seconden foetsjie: mijn toetsen, mijn punten, mijn aanwezigheidslijsten, noem maar op. Alles is weg, zelfs de informatica-expert Gabino kon het niet recupereren.
Also dat al niet genoeg was ... uit alle veiligheid heb ik na 3 uur werken mijn cursusje op de PC zelf opgeslaan. De volgende dag valt het werk nergens meer te bespeuren. Dan pas wisten ze me te vertellen dat ik op D: of E: moest opslaan, omdat de PC automatisch uit schrik voor virussen alles elimineert bij het afsluiten. Geblijt dat ik gedaan heb, ik mocht opnieuw van nul af aan beginnen. Vanaf nu lappen ze het me niet meer, zenne!!!
Madrina en het meterschap
Ondertussen ben ik al twee keer gevraagd om meter te zijn: Alfredo, 35 jaar, 2 kinderen, doet het internet open; en Julio César,1 jaar, zoontje van Viviane de beste kokkin van het dorp, zijn nu mijn twee metekinderen. Eerlijkgezegd vraag ik me wel af waarom. Met Alfredo heb ik met moeite een paar woorden gewisseld. Viviane heb ik eens een stuk taart en quiche gegeven en zie ik om de twee weken ne keer. Ik vraag me ook af in welke mate zo'n meterschap au serieux genomen wordt, want ze vragen het u 1 dag op voorhand alsof ze niemand anders gevonden hebben en zijn als je 'ja' zegt overgelukkig. Bizar.
Ik heb dus de laatste twee weken meer in de mis gezeten of gewacht op de bisschop die de gewoonte heeft om een uur op zich te laten wachten, dan in de laatste jaren. Ook omdat ik foto's genomen heb en Edith moreel heb bijgestaan bij haar Eerste Communie. Bij haar Plechtige Communie heb ik gewoon het fototoestel meegegeven. Geen derde keer zenne.
Abonneren op:
Posts (Atom)
