Kerst -en afscheidsfeestje

Drie weken op voorhand werd er gestemd wanneer de clausure van het tweede semester zou doorgaan. Iedereen stemde op donderdag 21 december, aangezien er anders te weinig leerlingen aanwezig zouden zijn door het vroeger afreizen en zo zou het geschieden. Ook werd er een voorstel gedaan door Edith en Flaviana om een soort van kerstfeestje te houden waarbij iedereen anoniem een naam moest trekken om voor die persoon een kadootje van 15 soles te kopen, iedereen moest ook 6 soles leggen voor champagne, warme chocolademelk en paneton - een megabrood met geconfijt fruit. Een week voor het einde werd er door de CONEI echter besloten om de clausure op vrijdag 22 december te doen en werd er geklaagd over het feestje of het nu echt nodig is om kadootjes te kopen, aangezien vorig jaar namelijk enkelen het kadoogedoe maar heel licht opnamen en het kadootje zogezegd vergeten waren (diegenen die echter klaagden over dit feit, waren diegenen die schuldig waren aan het niet kopen van hun kadoo het jaar ervoor). Kenmerkend voor Peruaanse vergaderingen is dat er op 1 vergadering die 3 uur lang duurt iets wordt besloten om op de volgende vergadering na urenlange discussies weer teniet gedaan te worden. Edith, Flaviana en ik waren opnieuw teleurgesteld, omdat we met dit feestje het einde van het jaar in schoonheid wouden eindigen en wat is er nu leuker dan kadootjes krijgen? In plaats van gelukkige mensen, kregen we zagende mensen te zien voor wie elke inspanning teveel was, zelf de 6 soles voor de champagne die ze liever zouden willen uitgeven aan bier onder kliekcollega's dan aan een gezellig onderonsje onder collega's. Gelukkig was hiervan niet veel te merken op het feestje zelf, waarbij iedereen zijn anonieme engel moest beschrijven en de rest moest raden. En dit gepaardgaande natuurlijk met de ene lol na de andere.

Normaalgezien zou mijn afscheidsfeestje ook doorgaan na het uitdelen van de kadootjes. Het is ook doorgegaan maar hoe ... De tutoren van primaria besloten nog geen week op voorhand - wanneer de datum al twee weken vastlag - om de promoción van primaria op dezelfde avond te leggen als mijn afscheid. Ik ging met tranen in mijn ogen reclameren, maar ik moest het allemaal niet persoonlijk opnemen, ik was zelfs met Steven uitgenodigd. Uhu ... De ganse dag had ik samen met de grootse hulp van mijn liefste slaafje Steven appel -en bananenbeignets, appeltaart, citroentaart en pannekoeken gemaakt en Steven had zelfs een halve kilo Belgische pralines meegebracht om uit te delen. 5 minuten nadat ik alles op de tafel had geëtaleerd, was alles echter opgeschrokt door het overgrote deel van mijn collega's en met hun mond vol zeiden ze "Muy rico, Annelies" en daarna ging iedereen weg om het eindfeest van primaria te gaan vieren. Ik was geschokt en enorm triestig, want wat heb ik voor hen betekend als ze zelfs geen deftig afscheid kunnen nemen en zelfs geen halfuur rustig kunnen genieten van ons laatste samenzijn. Gelukkig bleven mijn 'vrienden' achter om me te troosten met het feit dat de mensen hier nu eenmaal zo zijn en dat ik me er niets van moest aantrekken en het vooral niet zwaar moest laten doorwegen op mijn mooie ervaringen die ik in Ichuña heb opgedaan. Twee maand later begrijp ik het echter nog altijd niet en versta ik niet hoe mensen dit intercambio kunnen noemen en kunnen pleiten voor de behoefte aan verandering en interculturele uitwisseling met de vrijwilligers ...