Examens

Na het feest in Moquegua ging alles in een stroomversnelling, want met al dat feesten was ik natuurlijk massaal veel lesuren verloren en waren er slechts een aantal weken meer te gaan. Ik was er ook in geslaagd om me teveel op de hals te halen door het dubbele van de leerstof van het eerste trimester te geven. Er zat echter niets op dan gewoon door te werken, aangezien ik mijn silabo (soort van jaarplan) moest volgen én moest afwerken. Dat gaf veel stress, stresspuisten en stresstraantjes met zich mee, maar gelukkig kon ik me wat ontspannen met mijn nieuwe project. Ik wou namelijk als afsluiter een groot educatief Frans ganzebordspel spelen. Op google haalde ik enkele grappige cartoons af met ingevallen bruggen, traliesen, bommekes, overstromingen, enz; maakte ik een Franse uitleg voor al de valkuilen of verrassingen en maakte ik gekleurde kaartjes met Franse grammatica -en woordenschatoefeningen. Schöne, zenne! Veel tijd heb ik erin gestoken, maar het was de moeite waard, want al de leerlingen waren enthousiast. Ze wouden in het begin natuurlijk wel alleen maar smijten om te winnen, maar ze hebben toch hun best gedaan om enkele opdrachten te vervullen en dat was al genoeg voor mij. Ik had als soort van afscheid me ook bezighouden met taart en appelbeignets te maken en voor elke leerling heb ik prullekes bijeengezocht, zodat ik me effe sinterklaas kon voelen. Ik heb het spel dan maar achtergelaten in de bibliotheek in de hoop dat ze op een gezellig onderonsje samen het spel spelen om hun Frans wat te oefenen. Ik kan maar dromen, right?

Heel snel kwamen de examens in zicht, ik heb zitten zwoegen en zweten om oefeningen te vinden om de 12 examenbladeren vol te krijgen: leestekstje met multiple choice, schrijftekst, grammatica -en woordenschatoefeningen. De leerlingen keken me stomverbaasd aan wanneer ze het bundeltje in handen kregen: ZOVEEL???? Verwennen en punten cadeau geven is het laatste wat ik zou doen en daar heb ik hen ook voor gewaarschuwd vlak voor de examens. De leerlingen zijn echter heel lui en nauwelijks hebben ze gestudeerd voor de wekelijkse test Frans, nu ook voor de examens hebben ze maar weinig tijd gestoken in het blokken, het ganse weekend hebben ze het allemaal op hun gemak gedaan. A la manera Peruana! De punten waren er ook naar, ik heb met tranen in mijn ogen zitten verbeteren en het gevoel gehad dat ik voor niets de leerstof 5 maand er heb proberen instampen, dat ik voor niets met handen en voeten dingen letterlijk uitgelegd heb, dat ik voor niets tot herhalenstoe vanalles opnieuw heb uitgelegd. Fouten hebben ze gemaakt alsof ze die leerstof nog nooit gezien hadden, echt teleurstellend én pijnlijk. Er zijn er slechts twee niet door, maar ik had er meer willen buizen, niet omdat ik een gemeen iemand ben, maar gewoon om de Peruaanse mentaliteit van iedereen erdoor te laten om te keren. In de beginjaren hebben ze namelijk iedereen laten slagen, omdat ze anders de quota niet zouden halen en dat het hoger instituut zou moeten sluiten. Daarom zijn er veel leerlingen die helemaal het niveau niet halen van de klas waarin ze zitten en komt het later veel slechter voor hen uit, wanneer ze werk moeten zoeken en er niet aan geraken, omdat het niveau van hun talen ondermaats is ... en dat heb ik willen tegenhouden. Jammergenoeg hebben de leerlingen het voordeel dat het puntenprogramma elke keer opnieuw een half punt naar boven afrond, waardoor meerdere leerlingen er met de hakken over de sloot zijn doorgeraakt.

Er moet nog zoveel verbeterd worden in het Peruaanse onderwijs, maar ze zijn meer met paperassen aan het knoeien ipv er effectief iets aan aan het veranderen. Nu moeten de leerkrachten elke keer een examen afleggen en een modelklas geven als soort van sollicitatie. Wat op zich geen slechte zaak is, maar enkel de leerkrachten die de beste punten halen op het examen mogen lesgeven, wat geen eerlijk systeem is, want er kunnen perfecte leerkrachten van nature uit zitten die wat slechter gescoord hebben op het examen. Ook het CONEI-systeem gaat verandering tegen. Op het instituut zitten al de ouwe zakken - als ik het zo mag uitdrukken- samen in een soort van beslissingsraad samen met de directie. Elke afdeling heeft een vertegenwoordiger en samen beslissen ze "democratisch" of het nieuwe voorstel van de directie erdoor kan of niet. Het probleem is dat er een kliek allerlei nieuwe veranderingen tegengaat en zo de educatieve situatie laat stagneren. Maar wat kan je daar in je eentje aan doen ...