Op 25 november was het groot feest. Het district Moquegua vierde namelijk zijn zoveelste verjaardag en dat moest natuurlijk gevierd worden. Drie weken op voorhand werd alles in gereedheid gebracht: onder de vrouwelijk collega's werd er gediscusieerd over de kleur van de polleras (rokken) en de rest van de outfit, de leerlingen oefenden hun danspasjes en de plaatselijke fanfare speelde elke keer over and over again hetzelfde liedje. Effe om gek van te worden, zeker omdat het lijkt alsof de fanfare kloef naast uw bed staat.
De leerlingen kregen allemaal twee dagen vrijaf om de reis te overbruggen. Jammergenoeg was meer dan de helft van de leerlingen en de leerkrachten niet aanwezig en was het voor diegenen meer vakantie en profiteren dan een bijdrage leveren aan het instituut. Diegenen die er wel waren hebben echt afgezien, want in Moquegua is het namelijk broeiend heet, aangezien het een soort van oase in woestijngebied is, dichtbij de kust.
Gans Moquegua stond in rep en roer wanneer ik aankwam. De ganse route van de parade stond vol met strandstoelen, bankjes en parasollen, vol met nieuwsgierige mensen met waterflesjes en waaiertjes om af te koelen. En de ijscoman had werk genoeg ...
De eerste dag werd er gedefileerd met de vlag van het instituut. Hermana Tula vroeg natuurlijk aan mij tegen mij zin in of ik vooraan wou lopen om ons instituut te promoten. Alle mensen riepen constant "gringa" (geen kat die ooit toeristen gezien heeft), vragen om kushandjes of om te dansen. Ik voelde me langs de ene kant een toeristische attractiepop misbruikt door het instituut als propaganda, langs de andere kant voelde ik me vereerd, omdat de mensen "bravo" riepen en het echt wel chapeau vonden wat ik deed. Ik heb echter wel een paar traantjes gelaten omwille van dat paradoxaal gevoel in mij en mijn hart uitgestort bij mijn collega's. Ze wisten me echter te vertellen dat ik het als een eer moest zien dat mensen naar me riepen en dat ik de vlag mocht dragen, aangezien dat veel betekent voor de mensen van hier. Ik heb er mij maar bij neergelegd, want soms moet je nu eenmaal dingen tegen je principes in doen en water in de wijn doen om een andere cultuur tegemoet te komen.
De tweede dag was er opnieuw een parade, maar deze keer van de ene kant van het stad omhoog naar het andere uiteinde van de stad. Drie uur lang hebben de leerlingen hetzelfde dansje gedanst in de blekkende zon, hebben de pamfluiters hun lippen kapotgeblazen en heb ik samen met mijn collega's blaren op mijn voeten gekregen, omdat we constant water liepen uit te delen aan de dorstige muzikanten (eerst waren ze weer frisdrank aan het uitdelen -en soms ook wel gemixt met pisco voor de leerkrachten - totdat ik voorstelde om water uit te delen omdat frisdrank namelijk helemaal niet de dorst lest, daar hadden ze natuurlijk niet aan gedacht - adictos de gaseosas).
De derde dag again defilé totdat het je oren uitkwam. Opnieuw hetzelfde dansje, gelukkig een minder lange weg, maar deze keer om een prijs te winnen. Het technologisch instituut heeft 6000 soles gewonnen met hun negritos dans. Het is een dans dat naar het schijnt door zwarten wordt gedanst om de goden te bedanken voor het water. In mijn ogen was het maar een chaotische dans met mannen die verkleed waren als vrouwen en omgekeerd, allemaal gekleed in legeroufits en miss Belgiebanden en zwarte bandietenmaskers, maar de Peruanen vonden het echter prachtig. Hoe smaken kunnen verschillen ...
Ik heb tijdens het feestweekend een poging gedaan om het lerarenkrops dichter bij elkaar te brengen door voor te stellen om samen te gaan eten om in schoonheid af te sluiten. Het resultaat was dat iedereen het een prachtig idee vond, maar dat ik slechts met twee ben gaan eten, omdat de rest ofwel hun taak moesten doen en de leerlingen moesten surveilleren ofwel het interessanter vonden om met hun eigen kliek te gaan eten. Heel herkenbaar, maar oh zo irritant. Een lerarenteam met niets van sfeer enkel in de kliek van de oudere generatie leegzakken en de niewe generatie die tenminste hun verantwoordelijkheden opnamen. Nice to know dat sommigen hun peer zitten af te draaien en niets van de stad gezien hebben en anderen die in Moquegua zelf wonen of die het lievelingetje zijn van de onderdirecteur hun eigen goesting doen, hun verantwoordelijkheden niet opnemen en lekker leeg op hun gat vakantie pakken. Pero eso es la vida, no?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten