Na elke keer 2 weekends in Ichuña te blijven om dan het derde weekend Puno te bezoeken, besloot ik om in het verlengde weekend Edith naar Arequipa te vergezellen. We vertrokken 's middags op 31 oktober uit Ichuña om Puno 's avonds te zien wemelen van Halloweenkindertjes vergezeld door hun mama, meestal verkleed als hoereheks. Jaja, de Amerikaanse commerciële traditie is zelfs tot hier doorgedrongen. "El Rancho", de Peruaanse kippenversie van McDonalds, deelde vanalles lekkers uit waardoor de verkleedde kindertjes tot buiten in rijen stonden aan te schuiven. Gelukkig heeft onze school niet aan deze hype meegedaan.
Veel hebben we niet uitgestoken. We hebben lekker lang uitgeslapen, want al dat reizen (5u. hobbel A-teamrit van Ichuña naar Puno en 5u. luxecarrit op geasfalteerde baan van Puno naar Arequipa) maakte ons moe. Christian, het lief van Edith en tevens informatica-expert, is erin geslaagd om mijn foto's te downloaden en na een lege dag besloten we om 's avonds nog leger in een luie zetel een filmpke te bekijken en ik heb wonder boven wonder een cultfilm gevonden tussen al de nietszeggende Amerikaanse flutfilms. Christian verstond er niets van en begreep niet waarom ik zo'n films leuk vind. Edith was in slaap gevallen en begreep de clue pas nadat ik hem verteld had. De Peruanen zijn films met inhoud echt niet gewoon: melige voorspelbaarheid en hersenloze actie is wat ze willen.
De volgende dag hebben we het stad rondgetsjold op zoek naar nieuwe brantanosletsen, een schoenmaker, noten, babykadootjes en voorraad eten. Na mijn voeten afgesleten te hebben en wijken gezien te hebben die ik als blonde vrouwelijke toeriste nooit alleen mag doen (zegt Edith), bezochten we het pasgeboren kindje van een neef van Christian. De trotse vader was gans de borstvoeding- en bevallingsproblematiek in geuren en kleuren aan het vertellen, wanneer zijn 13 jaar jonger vrouwke (18jr) er maar verlegen bij zat. Schoon boeleke alleszins met heel veel haar.
's Avonds gingen we normaalgezien uit met mijn collega's, maar op het laatste moment hebben ze afgehaakt. Dan maar enen gaan drinken in een gezellig Mexicaans restaurantje met Edith en Christian.
Na 2 dagen in Arequipa te blijven, reisde ik naar Puno. Ik moest namelijk Engelse handboeken voor de basisschool Almirante Miguel Grau, die ik op megaveel Engelse taalfouten verbeterd had, gaan teruggeven. Zowel de onderdirecteur als de leerkracht Engels hadden niet op mijn mail gereageerd, dus ik besloot het huisje van juf Yovana zelf op te zoeken. De taxi moest manoeuvreren om er te geraken, want enkel de hoofdbanen in Puno zijn geasfalteerd en ik moest natuurlijk in één van de buitenwijken zijn waar er kloven in de weg waren. De juf was niet thuis en ik moest in de buurt gaan rondvragen om die boeken op het juiste adres te laten afleveren. Zatlappen (borrachos) die je tegenkomt!
's Middags had ik normaalgezien afgesproken met een leerling (mijn oudste student van 36 jr) die zijn familie wou voorstellen, maar ook hij is niet komen opdagen. Hij had echter een gegronde reden. Hij had van het verlengde weekend geprofiteerd om op het platteland een centje bij te verdienen, maar de bus terug naar huis kwam niet op tijd. E zo'n stoten maak je constant mee. Je kan zelfs niet verwachten om bv. een boodschap achter te laten in het hostal, want er is gewoon geen mogelijkheid tot communicatie. Je moet dan maar wachten en je conclusies trekken.
's Avonds ging ik gaan eten in mijn Peruaans stamrestaurant en omdat ik moederziel alleen zat, nodigden een groepje Italianen me uit om hen aan tafel te vergezellen. In het Spaans met een Italiaans accent -echt grappig om te horen- vertelden ze me dat ze 9 maandenlang samen vrijwilligerswerk gedaan hadden in Santiago, Chili. Opnieuw geslaagde avond met veel intercambio (uitwisseling).
Op zondag was er in Chucuito -15 minuutjes in een combi (publiek busje) vanuit Puno- voor de verjaardag van Puno een spektakel te bezien, die de geschiedenis opnieuw to leven bracht. Eeuwen geleden had Inti, de zonnegod, zijn 2 kinderen, Manco Capac en Coya Mama Occlo Huaco uitgezonden om zijn vreedzame visie te verspreiden en de Indianen te bevrijden van hun barbaarse gewoonten. Dit gebeurde op het Titicacameer. Ze kregen een soort van gouden staf met zich mee. Deze moesten ze bij elke haltestop in de grond steken. Daar waar de staf volledig in de aarde verdween, moesten ze een rijk stichten. Hier in dit geval was dat Cuzco, wat 'de navel van de wereld betekent'. De acteurs, volledig in pracht en praal uitgedost, speelden de geschiedenis met veel ingetogenheid na en ik volgde het gebeuren vanaf de aankomst aan het Titicacameer tot aan de voet van de offerberg samen met een bescheiden aantal inwoners mee. Veel verstond ik niet van het Aymara, maar de beelden zeiden genoeg (in het noordelijke deel van Puno spreekt men Aymara, in het zuidelijke deel Quechua). Ik heb het echter laten afweten, wanneer het jonge llamaatje begon te piepen van angst al wetend dat het snel zou geofferd worden. Super om mee te maken, hoewel het spektakel een triest einde had.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten