Na een tijdje verleer je het om elke nieuwe gelegenheid kritisch te bekijken of te zien als iets verschillend van je eigen cultuur. Vandaar dat het ook zolang duurt, vooraleer ik weer iest schrijf. Mijn leventje hier is nu geworden gelijk thuis. Het gaat zijn gangetje, elke week opnieuw hetzelfde: vergaderingen, voorbereiden, lesgeven, wassen, plassen, enz ... Mijn dagen zijn zo gevuld dat ik niet veel tijd over heb voor mezelf. Ik heb mijn taken en ik moet mijn tijd zo goed mogelijk indelen of ik kom tijd tekort. Je kan wel zeggen dat het je opslorpt, net zoals het onderwijs in België je opslorpt, met als enige verschil dat je in België ne keer goed kan gaan dansen of op café kan gaan met je vriendinnen om stoom af te blazen en dat er hier niets te beleven valt.
Het niveau van de leerlingen is hier echt laag en de leerlingen zijn nog te jong om de verantwoordelijkheden van een hogere studie op te nemen. Ze zijn 16/17 jaar wanneer ze beginnen. Met als gevolg dat ze mijn analytische lesmethode (zelf denken an analyseren) en het hoge tempo niet aankunnen. Het ontbreekt hen volledig aan discipline om te leren en een leermethode zelf. Volgens mij, zijn de leerlingen ook verwend geweest door de vrijwilligers die alles op een gouden plateautje hebben aangebracht, wanneer ik van principe ben dat ze inspanningen moeten doen om iets te bekomen. De leerlingen moeten beseffen dat ze na 5 jaar zelf leerkracht zijn en het op hun eentje moeten doen zonder 'mama' die hun handje vasthoudt. Ze realiseren niet allemaal dat ze zelf buiten de lesuren moeten herhalen en oefenen en zichzelf bijwerken. Sommigen zijn echt lui, ze letten niet op en de leerstof gaat het ene oor in, het andere er weer uit. En ook al leg je de leerstof vlak voor de toets nog eens uit, ze slagen er altijd in om iemand anders de schuld te geven van hun lage cijfer. Problemen heb ik dus al gehad met mijn leerlingen. Vanaf het moment dat je je stem verheft, zijn de leerlingen geïntimideerd en wentelen zich in een slachtofferrol, terwijl je dit gewoon doet om te benadrukken dat iets belangrijks is. Gemakkelijk is het niet, maar na een lange klasdiscussie beginnen ze langzamerhand en stap voor stap te verbeteren en mijn harde hand te appreciëren. Zoveel kan je niet op je eentje veranderen, zeker wanneer de oorzaak zo diep in het onderwijssysteem van Perú geworteld zit.
Er heerst in het algemeen een soort van laksheid. Ook al zegt de nonnedirectrice dat de leerlingen op de eerste plaats komen, toch slaagt ze erin om non-educatieve beslissingen te nemen ten nadele van de leerlingen. Het gaat hem vooral over improvisatorische meldingen tijdens de lesuren of dagen die opeens vrijaf gegeven worden of ingepalmd worden om de rechten van de leerlingen bekend te maken (en dit op het einde van het jaar), waardoor de leerlingen ettelijke lesuren verliezen.
Er is ook geen duidelijke overeenkomst tussen het technologisch en pedagogisch instituut. De leerlingen mogen bij ons niet te laat komen, want de poort wordt gesloten, maar wat voor nut heeft het als het technologisch instituut zijn poorten openlaat, waardoor de leerlingen stiekem toch op tijd kunnen binnenglippen. Er mag niet gedronken worden bij ons, maar leerkrachten van het technologisch instituut nodigen leerlingen uit om mee te drinken. En hier wordt veel te laks op gereageerd. Leerkrachten moeten toch het voorbeeld geven niet?
De leerkrachten komen ook te laat of dagen niet, maar omdat de directrice zonodig of onnodig op vergaderingen in andere steden aanwezig moet of wil zijn en omdat ze geen charisma van een directrice heeft, wordt dit allemaal getolereerd en afgedaan met de smoes: "zo zijn de Peruanen".
AANVULLEN
Geen opmerkingen:
Een reactie posten